้จักหยิบไปนี่สิ….เพราะในนั้นมีรูปภาพที่เธอถ่ายออกมา โดยไม่ได้ผ่านการแต่งหน้าปรับแต่งหน้าตาแต่อย่างใด…..เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็รีบลุกขึ้น ดึงผ้าขนหนูพันรอบตัว ก่อนจะกระโดดออกไปจากห้องน้ำด้วยเท้าข้างเดียวหลินจื่อเซี๋ยวที่กำลังรออยู่ด้านนอก เมื่อเห็นอันโหรวออกมา เธอก็รีบลุกขึ้นเพื่อพยุงตัวเพื่อนทันที “ทำไมอาบน้ำเร็วจัง ถ้าทำไม่ได้ทำไมไม่เรียกฉันไปช่วย?”อันโหรวไหนเลยจะสนใจเรื่องพวกนี้ สักพักเธอก็จับมือเพื่อนของตอย่างแน่น และพูดออกไปอย่างจริงจังว่า “จื่อเซี๋ยว โทรศัพท์มือถือของฉันอยู่กับเธอรึเปล่า?”“ฉันยังไมได้เห็นโทรศัพท์มือถือเธอเลยนะ” หลินจื่อเซี๋ยวส่ายหัว เมื่อเห็นท่าทีที่จริงจังของเพื่อนรัก มันก็ทำให้อันโหรวเกิดความตึงเครียด หลินจื่อเซี๋ยวเห็นท่าทีแบบนี้จึงรีบไถ่ถามออกไป “เป็นอะไรไป? โทรศัพท์หายก็ซื้อใหม่ได้ ถ้าเธอไม่มีเงิน ฉันซื้อให้ก็ได้นะ”อันโหรวขมวดคิ้ว ภายในใจรู้สึกกระวนกระวายขึ้นทุกที “ในโทรศัพท์ฉันมีหลายอย่างที่ค่อนข้างสำคัญ แย่แน่ ถ้าหากมีคนรู้จักหยิบไปละก็ซวยแน่ๆ!”หลินจื่อเซี๋ยวเห็นอันโหรวตื่นตระหนกขนาดนี้เป็นครั้งแรก ก็ไม่รู้จะปลอบเธออย่างไรดี ก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อคิดถึงเรื่องนี้ สักพักนึง ดวงตาของหลินจื่อเซี๋ยวก็เป็นประกาย ก่อนจะพูดเสียงดังไปว่า “เป็นประธานจิ่ง! โทรศัพท์มือถือของเธออาจจะถูกประธานจิ่งหยิบไปก็ได้นะ!”“อะไรนะ?” อันโหรวจับไปที่ไหล่ของเพื่อนรักทันที
