ของเพื่อนเธอ และพูดขึ้นว่า “ไม่ต้องหรอก ขอแค่….”
สีหน้าของหลินจื่อเซี๋ยวพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ก่อนจะขัดคำพูดของอันโหรวขึ้น “อยู่กับฉันไม่ต้องเกรงใจหรอก หลังจากนี้ฉันอาจจะเจอเรื่องแบบนี้เข้า พอถึงตอนนั้นค่อยเปลี่ยนให้เธอมาดูแลฉันก็พอ”
เมื่อพูดจบ เธอก็ดึงมือออกมา ก่อนจะเดินออกไปจากประตูห้องน้ำ
อันโหรวเมื่ออยู่ข้างใน ก็ถอดเสื้อผ้าออก ก่อนจะแตะไปยังกระเป๋าเสื้อ จู่ๆเธอก็นึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์ของเธอนั้นหายไปแล้ว!
อันโหรวที่นั่งรออยู่ในอ่างอาบน้ำ เธอหลับตานึกถึงครั้งสุดท้ายที่หยิบโทรศัพท์ออกมา ตอนนั้นเธอกำลังโทรคุยกับหลินจื่อเซี๋ยว และหลังจากนั้นก็เป็นลมหมดสติไป
ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็ยิ่งวิตกกังวลมากขึ้น ในโทรศัพท์ของเธอมีหลายสิ่งหลายอย่างอยู่เยอะมาก ถ้าหากมีคนอื่นหยิบไปเธอเองก็ไม่ได้กังวลเท่าไหร่นักหรอก แต่ถ้าหากเป็นคนรู้จักหยิบไปนี่สิ….
เพราะในนั้นมีรูปภาพที่เธอถ่ายออกมา โดยไม่ได้ผ่านการแต่งหน้าปรับแต่งหน้าตาแต่อย่างใด…..
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็รีบลุกขึ้น ดึงผ้าขนหนูพันรอบตัว ก่อนจะกระโดดออกไปจากห้องน้ำด้วยเท้าข้างเดียว
หลินจื่อเซี๋ยวที่กำลังรออยู่ด้านนอก เมื่อเห็นอันโหรวออกมา เธอก็รีบลุกขึ้นเพื่อพยุงตัวเพื่อนทันที “ทำไมอาบน้ำเร็วจัง ถ้าทำไม่ได้ทำไมไม่เรียกฉันไปช่วย?”
อันโหรวไหนเลยจะสนใจเรื่องพวกนี้ สักพักเธอก็จับมือเพื่อนของตอย่างแน่น และพูดออกไปอย่างจริงจังว่า “จื่อเซี๋ยว โทรศัพท์ม
