าดกับเธอตอนไหน บางทีเขาอาจจะเห็นโทรศัพท์ของเธอ แต่ไม่ได้ทำอะไรก็นี่หน่า”
อันโหรวพนมมือก่อนจะหลับตาและอธิษฐานในใจไป
แต่คำอธิษฐานของเธอก็ต้องไร้ผล เพราะตอนนี้โทรศัพท์ของเธออยู่จิ่งเป่ยเฉินไปแล้ว และตอนนี้กำลังจะเปิดมันเล่นออกมา ช่วงเวลาก่อนหน้านั้นเขาก็มัวแต่ยุ่งจนลืมคืนโทรศัพท์คืนให้แก่อันโหรว
จิ่งเป่ยเฉินตอนนี้ที่กำลังนอนไปบนเตียง ชุดนอนสีดำของเขาเปิดกระดุมขึ้น เผยให้เห็นแผงหน้าอกสีขาวที่ดูบึกบันแข็งแรง ผมสีดำปกปิดไปที่หางคิ้วที่เหมือนกับดาบของเขาเล็กน้อย ท่าทีตอนนี้เหมือนกับคนขี้เกียจในคราบราชสีห์ที่ไม่ยอมขยับไปไหน
เขากำลังถือโทรศัพท์ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะเม้มริมฝีปากอย่างชั่วร้าย และเปิดปุ่มเปิดเครื่อง ทันใดนั้นแสงสีฟ้าจากจอโทรศัพท์ก็กระทบไปที่ใบหน้าของเขาอย่างเจิดจ้า
โทรศัพท์สามารถเป็นที่ที่เก็บซ่อนความลับไว้ทั้งหมดได้ แม้เขาจะรู้สึกไม่ค่อยดี แต่ตอนนี้โทรศัพท์ของอันอีหานอยู่ในมือเขา มีหรือที่เขาจะนิ่งเฉยเอาไว้
บางที ข้างในโทรศัพท์ อาจจะช่วยให้เขาไขข้อสงสัยหลายอย่างได้
