มมีดได้ เพราะสายตาของเขานั้นได้เห็นถึงรอยแผล เป็นที่เรียบร้อยแล้วผลจากการวิ่งเท้าเปล่าเป็นเวลานาน แน่นอนว่าเท้าของอันโหรวต้องเกิดรอยแผลขึ้นมาบ้าง ผิวหนังที่เท้าของเธอ ในตอนนี้กลับถลอก ลอกเผยให้เห็นเลือดที่ซึมออกมาปนกับเศษดินโคลนอยู่เล็กน้อยไม่แปลกใจที่ทำไมตัวเธอถึงได้เจ็บเช่นนี้ดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินตอนนี้กลับเย็นยะเยือกขึ้น เขาไม่ทันเอ่ยพูดอะไรมาก ก่อนจะกอดคนที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างแน่น และพูดขึ้นมา “เจ็บขนาดนี้แล้ว ยังจะบอกว่าไม่เป็นอะไรอีกนะ?”“ประธานจิ่งค่ะ ปล่อยฉันเถอะค่ะ ฉันยังเดินไหวอยู่” อันโหรวขมวดคิ้ว คิดจะหลบเลี่ยงกอดของเขาแต่มือที่จับเอวของเธอก็กลับแน่นขึ้น จิ่งเป่ยเฉินกอดรัดไปยังเนื้อนุ่มๆตรงเอว และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาไป “ถึงหัวใจเธอจะทำมาจากเหล็ก แต่ร่างกายของเธอมันไม่ได้ทำมาจากเหล็กนะ!”อันโหรวที่รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่ว่าจะดิ้นรนแค่ไหน ก็ถูกชายคนนี้อุ้มขึ้นมาด้วยท่าเจ้าหญิงเดินไปส่งที่รถตอนนี้เธอถูกจิ่งเป่ยเฉินตัดสินไปเสียแล้ว จิ่งเป่ยเฉินที่อุ้มตัวของอันโหรวมาวางไว้ที่รถ เขาก็ค่อยๆนั่งคุกเข่าข้างหนึ่ง และจับไปที่ข้อเท้าข้างที่เธอเจ็บมาวางไว้บนเข่าอีกข้างหนึ่ง เขาเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะพูดว่า “เจ็บหน่อยนะ ทนไหวมั้ย”ตอนนี้มือของประธานจิ่งได้หยิบแอลกฮอล์สำหรับการปฐมพยาบาลที่อยู่ในรถมาใช้ ซึ่งการกระทำของเขาในตอนนี้ยิ่งรู้สึกประหม่าเสียกว่าตัวของเธอเองเสียอีกอันโหรวกัดริ
