ดซะ ครั้งนี้ยัยนี่มันเล่นซะ ตูเหนื่อยแทบแย่”
ไม่ว่าเขาจะเรียกใครก็ไม่มีใครตอบ หลี่ฮ่าวอยากจะหันหัวไปดูทิศทางว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ๆคอเขาก็ถูกชกด้วยกำปั้นที่ใหญ่ขนาดเท่าก้อนหินหนึ่งก้อน มันกระแทกเข้าไปที่ใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว
“ปล่อยเธอซะ!” จิ่งเป่ยเฉินกัดฟัน ดวงตาของเขานั้นแดงฉาด เผยให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยว
เมื่อตอนที่เขาลงมาจากรถ และกำลังเดินหาไปมาอยู่นั้น จู่ๆก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของอันอีหาน ด้วยความงุนงงเขาก็เริ่มที่จะมองหา เมื่อเห็นฉากแบบนี้เข้าที่ว่า เขาก็พลันโกรธขึ้นจนเรียกได้ว่าไม่อาจระงับความโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ได้อีกต่อไป
อันโหรวเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เธอก็รีบลุกขึ้นมา ก่อนจะกุมมือไปที่หน้าอกของเธอ และไอออกมาอย่างรุนแรง เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉิน ในหัวก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย
เพราะไม่รู้ว่าควรทำยังตัวยังไง
“ปะ…ประธานจิ่ง!” อันโหรวเอ่ยเสียงที่แหบแห้ง ก่อนที่เธอจะเรียกชื่อของเขา แต่ทันใดนั้น เธอก็เปลี่ยนท่าทีและคำพูดโดยทันที
จิ่งเป่ยเฉินตอนนี้กำลังบีบไปที่คอของหลี่ฮ่าว ด้วยมือซ้ายของตน เส้นเลือดสีเขียวฟ้าปูดโปนขึ้นมาตรงมือซ้าย ส่วนมือขวาของเขาก็ชกไปที่หน้าของหลี่ฮ่าวอย่างรุนแรง โดยไม่มีท่าทีที่จะหยุดเลยแม้แต่น้อย
หลี่เหวินตกตะลึงอยู่ที่ด้านข้าง ก่อนจะรีบไปข้างหน้า เพื่อขอร้อง ขอความเมตตาจากจิ่งเป่ยเฉิน “อย่าต่อยพี่ใหญ่ผมเลย คุณหนูเหอช่วยพวกเราหน่อยเถอะ”
เหอเหมียวไหนเลยจะกล้าช่ว
