ยเหลือ เธอสั่นเทาไปทั่วทั้งตัว คิดอยากจะออกจากที่แห่งนี้ให้ไวที่สุด ถ้าหากคนๆนี้จับจ้องไปที่ตัวเธอละก็ เธอได้ตายแน่ๆ!
“หยุดซะ!”
จิ่งเป่ยเฉินปล่อยหลี่ฮ่าวที่เกือบถูกทำร้ายจนตาย และรีบเดินมาขวางทางเหอเหมียว แววตาของเขากลับจับจ้องด้วยความโมโห และพูดขึ้น “เป็นเธอที่ส่งคนมาจับตัวอันอีหานยังงั้นเหรอ?”
เหอเหมียวรีบเอามือปิดบังไปที่ใบหน้า และส่ายหัวอย่างสุดชีวิต “ไม่ใช่ฉันนะไม่ใช่ฉัน เรื่องพวกนี้เป็นพวกเขาทำเองต่างหาก ไม่เกี่ยวกับฉันเลย”
“คุณหนูเหอ เรื่องพวกนี้มันผิดจรรยาบรรณนี่ ผมกับพี่ใหญ่ล้วนฟังคำสั่งคุณทั้งนั้น คุณสั่งให้ผมจับตัวผู้หญิงคนนี้มา ตอนนี้คุณกลับมาบอกไม่เกี่ยวข้องอีกยังงั้นเหรอ!” หลี่เหวินยืนขึ้นพยุงตัวหลี่ฮ่าวที่ตอนนี้จมูกบวมไปทั่วทั้งหน้า
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ผู้หญิงอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเม้มริมฝีปาก และพูดขึ้น “ขอดูหน้าหน่อยซิ”
อันโหรวดึงแขนเสื้อของเธอออก ก่อนจะไอแค่กแค่ก และพูดอย่างไม่เป็นทางการไป “ประธานจิ่ง ไม่ต้องเห็นหน้าหรอก เธอคือเหอเหมียว ชู้ลับของโอวหยางลี่”
“อันอีหาน ยัยสารเลว นี่เธอ….”
เหอเหมียวโกรธแทบคลั่ง เอามือปิดหน้าอีกครั้งนึง อันอีหานตอนแรกที่ตกหลุมพรางของเธอ ตอนนี้กลับถูกจิ่งเป่ยเฉินช่วยชีวิตรอดมาได้ โอวหยางลี่มีหรือจะยอมช่วยเธอไว้
เธอรู้สึกกลัวเมื่อคิดถึงจุดนี้ ก่อนจะจับชายกระโปรงสีขาว แน่นขึ้นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาไปว่า “ฉัน ฉันแค่อยากทำให้อันอีหานตกใจ ไม
