ของตน ก่อนจะเก็บเงินเข้ากระเป๋าอย่างระมัดระวัง และพยักหน้าโค้งหัวให้กับเหอเหมียว และพูดขึ้น “คุณหนูเหอออกคำสั่งมาเมื่อใด พวกเราก็พร้อมทำตามให้ทันทีครับผม”“รับเงินไปแล้ว ก็ช่วยฉันจัดการให้มันดี ๆ หน่อย! เอาผู้หญิงคนนั้นมาโยนไว้ที่หน้าฉันซะ”เหอเหมียวค่อนข้างรู้สึกเสียใจกับเงินจำนวนมากของตัวเอง เพราะว่าตัวเธอได้นำเครื่องประดับทั้งหมดที่โอวหยางลี่มอบให้ นำไปแปรขายกลายเป็นเงิน เพียงแต่ถ้าหากใช้เงินจำนวนพวกนั้น สามารถสั่งสอนหญิงแก่อย่างอันอีหานได้ เธอเองก็คิดว่ามันก็คุ้มค่าพอสมควรแล้วหลี่ฮ่าวกับหลี่เหวินสองพี่น้องรับคำสั่งจากเหอเหมียว ก่อนจะรีบไปอุ้มอันโหรวขึ้นมาจากพื้น พร้อมกับแกะเชือกออกจากเท้า และดึงแถบผ้าที่คาไว้ในปากออก และเตรียมที่จะยกมือของอันโหรวขึ้น เพื่อมัดไว้กับชานเสาบนหลังคา ช่วงขณะที่กำลังยกนั้นเอง อันโหรวก็ดิ้นสุดแรงเพื่อต่อสู้ขึ้น“ยัยนี่ตื่นแล้ว พวกนายรีบจัดการซะ!” เหอเหมียวเมื่อเห็นอันอีหานตื่นขึ้น ก็รีบกระวนกระวายกู่ร้องใหญ่โตอันโหรวไม่มีทางปล่อยตัวเธอเองนั้นถูกเหอเหมียวจับไว้ได้แน่ ฉวยโอกาสเมื่อเชือกที่มัดเท้าของเธอคลายออก ช่วงเวลานั้นเธอก็แกล้งทำเหมือนเป็นลมสลบไป ก่อนจะรีบลืมตาขึ้้นมาเพื่อลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว อันโหรวตอนนี้กระโดดด้วยหลังเท้าใส่เข้าไปยังหลี่ฮ่าวด้วยปลายแหลมของรองเท้าส้นสูงขึ้นทันทีผลก็คือหลี่ฮ่าวรู้สึกเจ็บเสียจนไม่อาจทนไหวไว้ได้“อ๊าก!” หลี่ฮ่าวตะโกนกู่ร้อ
