ตอนที่ 77 อดเป็นห่วงไม่ได้
หลี่เฉิงเมื่อคิดถึงจุดนี้ ตัวของเขาก็กลับพลันแข็งทื่อ ก่อนจะพูดออกไปว่า “ท่านประธานจิ่ง ผมคงไม่ยอมให้สกุลจิ่งฮุบกิจการสกุลเห่อแล้วล่ะ โปรดอย่าทำให้ผมต้องลำบากใจอีกเลยนะ”
เขาปาดเหงื่อเย็นๆที่ไหลลงมาจากหน้าผาก ก่อนจะสงบจิตใจลง โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงน้ำเสียงแต่อย่างใด
ฉีเซิ่งเทียนที่ยังมีกังวลอยู่บ้าง แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้
“โอวหยางลี่เสนอเงื่อนไขอะไรกับคุณกันนะ? ถึงได้ทำให้คุณถึงเชื่อมั่น ยอมเสี่ยงได้ขนาดนั้น” จิ่งเป่ยเฉินเผยริมฝีปาก แสยะยิ้มออกมา ก่อนจะควงปากกาไปอย่างลวกๆด้วยปลายนิ้วมือ อารมณ์และท่าทีของเขานั้นดูเรียบเฉยราวกับอ่านเกมนี้ออกแต่แรกอยู่แล้ว
หลี่เฉิงเริ่มทำใจให้สงบลงและพูดขึ้น “ประธานจิ่งคุณล้อเล่นใหญ่แล้ว คุณชายโอวหยางกับผมไม่เคยนัดเจอกันเลย แล้วนับประสาอะไรกับข้อตกลงพวกนั้น”
จิ่งเป่ยเฉินยังคงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตาของเขานั้นยังคงเผยความเย็นชาและหัวเราะออกมา หลี่เฉิงที่เป็นถึงจิ้งจอกเฒ่า โอวหยางลี่ย่อมให้ผลประโยชน์มากมายอย่างแน่นอนถึงได้ทำตัวแบบนี้ นี่คือสิ่งที่เขาตัดสินใจแน่วแน่ไปแล้ว
เรื่องนี้แทบจะไม่ได้มีการลงสัญญาในนามแต่อย่างใด แม้ว่ามันจะเกี่ยวข้องกับเนื้อหาของสัญญา แต่หลี่เฉิงเองก็ต้องเตรียมตัวสักระยะหนึ่งเหมือนกัน สกุลเห่อของเขาก็ควรได้รับโอกาสมากมายที่มีไว้อยู่ในมือ
“ในเมื่อความคิดของผอ.หลี่แน่วแน่แบบนี้ ผมเองก็คงยื้ออะไรคุณไว้ไม่ได
