้” จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้น ชุดสูทที่ดูเรียบหรูตัดเย็บออกแบบอย่างเหมาะสม แทบไม่มีรอยยับแต่อย่างใด ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา “เลขาหลินส่งผอ.หลี่ด้วย”
หลินจือเซี๋ยวผงกหัว ก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อยก่อนเดินไปตามทางและพูดขึ้น “ค่ะ ผอ.หลี่เชิญทางนี้ค่ะ”
หลี่เฉิงเดินออกไปสักพัก ฉีเซิ่งเทียนก็ยื่นมืออกมาปลดเน็คไทของตนอย่างบ้าคลั่งและพูดขึ้น “หลี่เฉิงนี่มันจิ้งจอกเฒ่าชัดๆ ผายลมนัก[1] ในใจที่คิดวางแผนอยู่ตลอด ไม่รู้ว่าคิดจะเล่นแง่อะไรกับโอวหยางลี่กันแน่ ถ้าเล่นกับแบบตรงๆซึ่งๆหน้าก็คงดี!”
เขาค่อนข้างเดือดดาล หลี่เฉิงเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อย หากไม่ใช่เพราะมีสัญญาก่อนหน้านั้นละก็ วันนี้คง….
เบื้องหลังที่ถูกสนับสนุนโดยพวกเขา พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ทีไรมันช่างชวนโมโหเสียจริงๆ!
“โอวหยางลี่ก็เป็นแบบนี้แหล่ะ ก่อนหน้านั้นฉันเองก็เคยประเมินเขาต่ำไปเหมือนกัน” จิ่งเป่ยเฉินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตน และพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึก
ครั้งนี้ให้เข้าซื้อกิจการของสกุลเห่อเหมือนกับเมื่อห้าปีก่อนที่เข้าซื้อกิจการสกุลอัน มันทำให้เขาสงสัยพอสมควรว่าสกุลอันในตอนนั้นทำไมถึงได้ถูกโอวหยางลี่เกี่ยวดองจนชนิดไม่อาจหลุดพ้นได้
“เซิ่งเทียน เรื่องที่ฉันให้นายไปตรวจสอบ ตรวจสอบเป็นยังไงบ้าง”
สีหน้าฉีเซิ่งเทียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหัวขึ้น “ไม่เจออะไรเลย เมื่อปีนั้นสกุลอันเกิดเรื่องกระทันหันเข้า ตอนนี้ตรวจสอบอะไรเกี่ยวกับสกุลอันเองก็ล้วนแล้ว
