ป่ยเฉิน ก่อนจะกลับไปนั่งที่ของตัวเองท่าทางและอารมณ์ของจิ่งเป่ยเฉินนั้นช่างดูโอ่อ่า เขานั่งไขว้ห้างโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ก่อนจะเผยดวงตาสีดำสนิท เอ่ยออกไปว่า “หลี่เฉิง เป็นคนที่เจ้าเล่ห์เสียจริงๆนะ ก่อนหน้านี้มีการพูดคุยกับสกุลจิ่งเรื่องเจรจาธุรกิจ แต่แล้วพอเจอกลุ่มโอวหยางยื่นข้อเสนอไปหน่อย ผู้อำนวยการหลี่ก็คิดจะตุกติกกับผมและสกุลจิ่งด้วยอย่างงั้นเหรอ?”หลี่เฉิงกำกระเป๋าเอกสารไว้ในมือจนแน่น ก่อนจะแสดงท่าทีที่ไม่สบายใจ “ประธานจิ่ง ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร แต่สกุลจิ่งไม่เคยทำการค้าหยกมาก่อน ในฐานะที่ผมเป็นถึงผู้อำนวยการเก่าของสกุลเห่อ ตามหลักแล้วก็ไม่ควรยกสกุลเห่อให้กับสกุลจิ่งโดยง่ายถึงเพียงนั้น”จิ่งเป่ยเฉินเลิกคิ้วด้วยท่าทีที่ชั่วร้าย นัยต์ตาสีดำของเขากลับดูเย็นชามากขึ้น “อ่อ งั้นเหรอ?”ความกดดันที่ปกคลุมไปทั่ว จนทำให้หลี่เฉิงหายใจไม่ออก เหงื่อเของเขาค่อยๆซึมออกมาบนหน้าผาก อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายออกไปเมื่อนึกถึงจุดที่โอวหยางลี่เคยกล่าวไว้ ตราบใดที่สกุลเห่อถูกโอวหยางลี่ซื้อ สกุลเห่อยังคงทำตัวเป็นอิสระเช่นเคย ไม่จำเป็นต้องเป็นบริษัทย่อยหรือบริษัทลูกของโอวหยาง ชื่อของบริษัทยังคงเป็นของสกุลเห่อ รับรองไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆการถูกล่อลวงด้วยผลลัพธ์เช่นนี้ ย่อมทำให้ผู้อำนวยการของสกุลเห่อ ไม่มีทางปฏิเสธไปได้อยู่แล้ว
……….
ตอนที่ 76 คิดจะตุกติกกับผมและสกุลจิ่งด้วยอย่างงั้นเหรอภายใน
