เขาขมวดคิ้วโดยทันที ก่อนจะครุ่นคิดเล็กน้อยและลงมือเขียดเขียน
เขารู้สึกสนใจเรียนด้านพวกนี้มาโดยตลอดอยู่แล้ว ถึงขนาดเคยร้องขออันโหรวอยู่หลายครั้งให้ซื้อหนังสือโอลิมปิกมาเยอะๆ ดังนั้นคำถามพวกนี้ไม่ยากสำหรับเขาเท่าไหร่นัก
แต่อันหน่วนนั้นกลับแตกต่างกันออกไป เธอเบ้ปาก และทำท่าเหมือนจะร้องไห้ มือเล็กๆน้อยๆของเธอนั้นจับดินสอไว้แน่น เธอไม่อาจเขียนออกมาได้สักคำ
“พี่จ๋า พี่จ๋า……” อันหน่วนหมอบฟุ่บไปที่โต๊ะ ปากน้อยๆของเธอกระซิบเรียกอันหยาง ก่อนที่จะสองมือของเธอจะบิดดินสอในมืออย่างกระวนกระวาย กระพริบตาปริบๆ ก่อนจะเอ่ยร้องขอความช่วยเหลือ
อันหยางรู้ดีว่าน้องสาวของเขานั้นทำไม่ได้แน่ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจแน่วแน่ ไม่นานตัวเองนั้นก็แอบยกมุมกระดาษข้อสอบขึ้นมา เพื่อให้อันหน่วนได้อ่านมัน
ทั้งหมดนี้กลับอยู่ในสายตาของห่าวเหล่ย เธอใช้นิ้วแตะเดสก์ท็อปหน้าคอมเบาๆ และเอ่ยออกไปว่า “การสอบจบลงแล้ว ขอให้วางดินสอปากกาและกระดาษลงบนหน้าบนโต๊ะด้วย ห้ามขีดเขียนต่อไป”
อันหน่วนยังไม่ทันได้ลอก ก็ต้องวางปากกาดินสอลง สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ก่อนจะโยนมันออกทิ้งไป
อันโหรวที่กำลังยืนอยู่นอกประตูด้วยท่าทีที่กระวนกระวาย เมื่อเห็นว่าเด็กๆต่างก็ออกมากันแล้ว ภายในใจของเธอนั้นก็คลายความตื่นเต้นออก
เธอนั่งยองๆ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างร้อนใจ : “หยางหยาง หน่วนหน่วน ข้อสอบเป็นยังไงยากรึเปล่า?”
อันหยางส่ายหัวไม่พูดขึ้น แต่แค่มองไปที่น้
