“แม่จ๋า กอดกอด”อันโหรวรู้สึกทุกข์ใจมาก ก่อนจะยืนมือออกไปที่ลูกสาว และพาลูกชายของเธอไปไว้ที่ด้านหลัง และเงยหน้ามองขึ้น เพื่อคุยกับถังซั่ว “คุณมีปัญหาอะไรไม่ทราบเหรอค่ะ”เธอต้องการจากไปโดยเร็ว เพราะถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้พบถังซั่วมาหลายปี เขาเองก็ไม่น่าจะรู้จักเธอด้วย แต่เวลาผ่านไปหลายปีเช่นนี้ก็ไม่อาจรับรองการรู้ตัวตนของเธอได้ถังซั่วไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้คิดอยากจะไปโดยทันทีที่เห็นเขากันแน่ เป็นไปได้รึเปล่าที่เสน่ห์ของเขาจะลดลงเธอกำลังก้าวไปข้างหน้า ก่อนที่จะเปิดประตู ไม่ช้าก็มีเสียงดังมาจากข้างหลัง“ลูกๆของคุณ ฉันสามารถช่วยให้เข้าเรียนได้นะ” ถังซั่วเล่นไฟแช็กไปมา ก่อนที่ดวงตาสีพีชของเขาจะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและเหลือบมองไปยังห่าวเหล่ยที่อยู่ข้างๆและยิ้มพูดขึ้นมาว่า “ผอ.ห่าว คุณว่าผมมีสิทธิ์ในสิ่งนี้ใช่ไหม”ถังซั่วเป็นประธานผู้ที่ก่อตั้งโรงเรียนอนุบาลสายรุ้ง แน่นอนว่าเขาย่อมมีสิทธิ์นี้ห่าวเหล่ยก้าวไปข้างหน้าด้วยอาการสั่น ก่อนจะพยักหน้าและเห็นด้วย “ประธานถังแน่นอนว่าย่อมมีสิทธิ์ในการตัดสินใจเลือกสรรบุคลากรที่สามารถเข้าเรียนได้ คุณพูดอะไรก็ย่อมทำได้หมด”ในความคิดของอันโหรว ในที่สุดเธอก็เข้าใจได้ว่า ตระกูลถังเป็นตระกูลยักษ์ใหญ่ที่เรียกได้ว่าครอบครองแทบทุกสิ่ง แม้กระทั้งวงการบันเทิงก็ยึดหลักการบริหารการลงทุนในรูปแบบกว้างขวาง แจกจ่ายไปสู่ตระกูลเล็กและตระกูลน้อย เฉกเช่นเดียวกับโรงเรียนอ
