องเขาเผยอมุมปากขึ้นเล็กน้อย ขณะนี้เขากำลังกอดหน่วนหน่วนและดูคลอเคลียเป็นอย่างมากเมื่ออันโหรวเห็นว่าเป็นถังซั่ว เธอก็รู้สึกสับสนโดยทันที ก่อนจะหันไปอีกทาง และหยิบแว่นกันแดดขึ้นมา และมองไปยังดวงตาของลูกชาย ด้วยท่าทีที่กระวนกระวายมากนักด้วยสายตาของถัวซั่วที่มองไปยังห่าวเหล่ย ไม่นานก็ละสายตา มองตรงไปยังอันโหรว ภายในใจของเขานั้นรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับคนนี้มากขึ้นเขามั่นใจได้หลายส่วน ว่าตอนที่ผู้หญิงคนนี้เห็นเขาแล้ว ทำไมถึงต้องรีบร้อนใส่แว่นกันแดดด้วย?“แม่จ๋า หนูไปโรงเรียนเดียวกับพี่ชายไม่ได้เหรอค่ะ” เสียงอันหน่วนดูเศร้าสร้อย ดวงตาพลันเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ หน้าตาดูน่าสงสารมากนักเธอขี้โกง และเธอไม่ใช่เด็กซื่อสัตย์ คงไม่มีโรงเรียนอนุบาลไหนจะรับเธออีกอันโหรวยังคงรู้สึกเจ็บปวดอยู่ในใจ แต่เมื่อก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว เพื่อที่ต้องอุ้มลูกสาวออกจากอ้อมแขนของถังซั่ว ถังซั่วก็เล่นหันหลังให้โดยไม่มีท่าทีคืนเด็กน้อยแต่อย่างใด“คุณค่ะ ช่วยคืนลูกสาวให้ฉันด้วยค่ะ” อันโหรวยืนตัวตรงสีหน้าและแววตาของเธอพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาโดยทันทีโอวหยางลี่ขโมยโทรศัพท์มือถือ ตอนนี้ถังซั่วยังมาขโมยลูกสาว ครั้งต่อไปคุณชายคนไหนจะมาเอาของๆเธอไปอีกกัน?ถังซั่วมองไปที่อันโหรว ก่อนจะหันมามองที่อันหน่วน เลิกคิ้วขึ้นและถามไปว่า “เธอคนนี้เป็นแม่ของหนูเหรอ?”อันหน่วนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง และยืนมือไปหาอันหน่วน ก่อนจะทำท่าเบาๆไปว่า
