าน ในใจของเขาก็รู้สึกแปลกมากนัก เพียงเพราะเจอสายตาเช่นนี้มันดูเหมือนจิ่งเป่ยเฉินในร่างตัวน้อยมากจริงๆอันโหรวเสร็จสิ้นขั้นตอนการลงทะเบียน หินก้อนใหญ่ในใจของเธอตอนนี้เรียกได้ว่าจางหายไปแล้ว เธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก และเมื่อหันกลับไปก็เห็นถังซั่วจ้องมองไปที่อันหยางเธอตกใจมากขึ้นทันที ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปบังตัวลูกชาย และเผยสีหน้าที่ตื่นตระหนกเล็กน้อย “คุณชาย วันนี้ขอบคุณมากนะคะ ครอบครัวของฉันตอนนี้มีธุระต้องรีบทำ ดังนั้นคงต้องขอตัวก่อน ไว้วันหลังจะเชิญคุณไปทานข้าวเย็นนะคะ ขอบคุณค่ะ”“ผัดวันประกันพรุ่งก็ใช่ว่าจะดี ผมว่าถ้าจะขอบคุณละก็ เป็นวันนี้เลยจะดีกว่า” แววตาสีพีชของถังซั่วหรี่ลงเล็กน้อย ตอบกลับไปอย่างไม่เกรงใจอันโหรวพูดอะไรไม่ออกจนเธอปิดปากเงียบ คิดไม่ถึงเลยว่าคำพูดนี้จะถูกเอ่ยออกมาได้ หากคิดจะหนีก็คงหนีไม่พ้นแล้วแน่ๆ“แม่จ๋า เราพาคุณลุงไปทานเคเอฟซีไหมค่ะ” อันหน่วนยื่นมือเล็กๆออกมาดึงเสื้อของอันโหรวและพูดขึ้นเธอสามารถเข้าเรียนได้ นี่เป็นเพราะคุณลุงช่วยรับรอง แน่นอนต้องให้แม่จ๋าขอบคุณคุณลุงมากๆ
……..
ตอนที่ 72 ไม่จำเป็นต้องผัดวันประกันพรุ่งเมื่อห่าวเหล่ยเห็นคนที่เข้ามา สีหน้าของห่าวเหล่ยก็เปลี่ยนไปโดยทันที ใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นขาวซีด ก่อนจะก้าวเดินไปที่ข้างหน้าและทักทายเขาอย่ามนอบน้อม “ท่านประธานถัง ทำไมท่านถึงได้ว่างมาได้ล่ะคะ?”ถัวซั่วในชุดสูทลำลองสีเทาเงิน ริมฝีปากบางๆสีแดงเข้มข
