นี้ได้ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวางโทรศัพท์ไปไว้ในมือของเธอ ช่วงเวลานั้นก็รู้สึกแปลกๆเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวเล็กน้อย เขารู้สึกมันอธิบายไม่ได้มันเหมือนกับพฤติกรรมที่เป็นคนอันธพาล ซึ่งเขานั้นไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนเลยอันโหรวหยิบโทรศัพท์ และกดหมายเลขเบอร์โทรของหลินจื่อเซี๋ยว แต่ก็ไม่มีใครรับสายเธอจะรู้ได้ยังไงว่าตอนนี้หลินจื่อเซี๋ยวกำลังเอาเด็กน้อยทั้งสองคนไปอาบน้ำ และยุ่งมากเสียจนไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ใดๆทั้งสิ้น“ไม่มีใครรับโทรศัพท์เลยเหรอ?” โอวหยางลี่ยืนอยู่ข้างๆ คอยเฝ้าดูปฏิกิริยาของเธออย่างเงียบๆอันโหรวขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าไป และไม่คิดจะพูดคุยกับโอวหยางลี่ ก่อนจะเตรียมตัวเดินผ่าน“ให้ผมไปส่งคุณกลับเถอะ” โอวหยางลี่ลังเลก่อนจะเดินไปข้างหน้า และคว้าข้อมือของเธอ “รอผมหน่อยนะ ผมจะไปเอารถ”อันโหรวต้องการจะปฏิเสธ แต่โอวหยางลี่ก็ไม่มีท่าทีที่จะปล่อยมือเธอแม้แต่น้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น “คุณค่อนข้างฉลาดนะ รู้วิธีหลีกเลี่ยง แต่ที่นี่ยังไงก็ไม่มีรถแท็กซี่ คุณน่าจะรู้ว่าตอนนี้คุณควรเลือกอะไร นี่นับว่าเป็นสิ่งที่ดีสำหรับคุณที่สุดแล้วนะ”น้ำเสียงของเขานั้นค่อนข้างจริงจัง ก่อนที่มุมปากจะเผยรอยยิ้มออกมา ซึ่งทำให้อันโหรวรู้สึกเบื่อหน่ายเล็กน้อยกับสายตาที่มุ่งมั่นแบบอธิบายไม่ถูกเพียงแต่ว่า ที่เขาพูดก็ถูก ไม่มีรถ แล้วเธอจะกลับบ้านยังไง ต่อให้เดินไปก็คงถึงพรุ่งนี้เช้าพอดี ตอนนี้ไม่ใช่เว
