ตอนที่ 67 มันน่าสมควรตายนัก
“ปล่อยมือนะ!” อันโหรวบิดข้อมือของตัวเองออกมา แม้ปากจะพูดไป สุดท้ายตัวเองก็ไม่อาจปล่อยหลุดพ้นไปได้ ก็มีแต่ต้องเจ็บมือมากขึ้น และเอ่ยออกไปว่า “ประธานจิ่ง คุณเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย รีบปล่อยมือฉันนะ!”
“เธอบอกให้นายปล่อย นายไม่ได้ยินรึไง?” โอวหยางลี่รีบลงออกมาจากรถ ก่อนจะควบคุมน้ำเสียงของตัวเองไม่ได้
เขาไม่รู้เลยว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น คืนนี้ดูเหมือนว่าเขานั้นจะสูญเสียความเป็นตัวเองไปค่อนข้างง่ายดายนัก แม้กระทั่งหลงลืมว่าตัวเองควรใช้บุคลิกแบบไหน
จิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองไปยังโอวหยางลี่อย่างเย็นชา ที่มุมปากเผยให้เห็นถึงความเยาะเย้ยเกิดขึ้นและเอ่ยออกไปว่า “อันอีหานเป็นพนักงานของบริษัทสกุลจิ่ง ตอนนี้ก็ถือได้ว่าทำงานล่วงเวลา หรือว่าคุณ คิดต้องการข้ามเส้น?”
“นาย….” โอวหยางลี่แทบจะสะอึกคำพูด เขาได้สติกลับคืนมา ทั้งยังไม่อาจพูดอะไรได้อีก เพียงแค่ใช้สายตามองไปยังอันอีหานอย่างขมขื่น เพราะยามนี้ตัวของเธอกำลังถูกจิ่งเป่ยเฉินดึงเข้าไปในรถ จนในที่สุดเขาก็ระบายอารมณ์โดยการทุบไปที่ประตูรถหนึ่งหมัด
ปากัวนีขับรถผ่านไปปต่อหน้าต่อตาของโอวหยางลี่
“ประธานจิ่ง ตอนนี้คุณกลับมาเป็นปกติแล้วรึยัง?” อันโหรวถูกบังคับเข้าไปในรถ และกำลังนั่งอยู่บนด้านข้างคนขับ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
เธอยังคงบีบข้อมือของเธอเบาๆ เพราะตอนนี้มันเกิดรอยแดงขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเจ็บ และรู้สึกโกรธมาก
ความเร
