ก็ได้ออกไปทำงาน อันหยางกับอันหน่วนกำลังออกจากอพาร์ทเมนต์พร้อมกับกระเป๋าสตางค์ใบเล็กที่อยู่ในตัว เขาสวมเสื้อสีดำรัดรูปท่อนบนคล้ายกับคาวบอยหลวมๆ ร่างกายท่อนล่างก็เป็นชุดลายสก็อตสีดำตัด หมวกด้านบนเป็นสีของซูปเปอร์แบล็กที่ราวกับหลุดออกมาจากโลกของการ์ตูน
“หน่วนหน่วน เธอร้อนรึเปล่า?” อันหยางจับอันหน่วนเอาไว้ที่มือ ซ้าย ถ้าเขาออกมา อันหน่วนคงอยู่บ้านไม่ได้แน่ ก็เลยสู้ออกมาด้วยกันซะเลย
“ร้อนสิ พี่จ๋าพวกเราจะไปไหนเหรอ?” อันหน่วนมีเหงื่อไหลออกมาจากหน้าผาก ตัวของเธอนั้นร้อนผ่าว อีกทั้งยังไม่สวมแว่นกันแดด สวมแค่หมวกเพียงอย่างเดียว แต่เธอก็ทำตัวเชื่อฟังว่านอนสอนง่ายมากนัก
อันหยางก้มหัวต่ำลง และยกร่มสีสันขนาดเล็กมาให้ ก่อนจะกางเพื่อบังแดดให้น้องของตน
“พี่จ๋า ถ้าหากแม่โทรมาที่บ้านล่ะ ไม่มีคนรับละก็ แม่คงเป็นห่วงแน่ๆ” อันหน่วนกังวลและกำลังคิดถึงเรื่องนี้
“ไม่เป็นไรหรอก ปกติแล้วแม่มักจะโทรมาช่วงเที่ยงๆ พอถึงตอนนั้นพวกเราค่อยกลับมาที่บ้านก็ได้”
อันหน่วนเอียงหัวเล็กน้อย ใบหน้าสีขาวเล็กๆ พลันเปลี่ยนเป็นออกสีแดงเพราะแสงแดดเพราะอาทิตย์ อันหยางมองไปที่น้องสาวก็ทุกข์ใจและเดินไปที่ถนนเพื่อหวังจะเรียกรถแท็กซี่
เด็กน้อยตัวเล็กสองคนกำลังรอรถแท็กซี่อยู่บนถนน ไม่นานก็มีรถขับผ่าน คนขับรถแท็กซี่เห็นเด็กน้อยสองคนนี้ก็นึกว่าดาราเด็กจึงรีบรับพวกเขาไปทันที
“เด็กๆ รีบขึ้นรถมาเร็ว ให้ลุงช่วยหนูๆเอง” คนขับรถหน้าอ้วนกลมเ
