งเธอเข้ามาที่อ้อมแขนของอันโหรว “แม่จ๋า กอดกอด”อันโหรวยิ้มและกอดลูกสาวของเธอ ก่อนจะเอามือของเธอมาบีบจมูกเล็กๆของลูกสาว “มาถึงก็กอดเลยนะ ยัยเด็กขี้เกียจน้อย”เด็กสาวแลบลิ้นออกมาดังแบร่ๆ ก่อนเธอจะเอามือน้อยๆ ซุกไปอกของแม่เธอไว้แน่น ราวกับรู้สึกคะนึงหาดวงตาของอันหยางพลันเปลี่ยนเป็นสีแดง และจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เย็นชาอันโหรวคิดในใจว่า “อุ้ย” ก่อนจะนั่งยองๆและพยายามดึงอันหยางเข้ามากอด แต่เขาก็หลีกเลี่ยงมัน“อันหยาง หนูเป็นอะไรน่ะ”หลินจือเซียวรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ปกติแล้วนิสัยของอันหยาง มันแตกต่างกว่านี้มากนัก แต่นี่มันดูเย็นชาผิดปกติ เขาไม่ควรปฏิบัติเช่นนี้กับอันโหรว“แม่จ๋า แม่บอกผมมาเลยนะคุณลุงกับแม่เกี่ยวข้องอะไรกันด้วย” อันหยางทำหน้าบึ้งตึง พร้อมกับกำหมัดน้อยๆของเขาเขาไม่ได้โง่ อย่างน้อย เขาก็รู้ว่าแม่จ๋ามีอะไรผิดปกติไปอยู่บ้างอันโหรววางลูกสาวเธอบนพื้น ก่อนจะนั่งยองๆ และมองไปที่ลูกชายตัวน้อยของเธอและเอ่ยด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม “คุณลุงกับแม่จ๋าเป็นเจ้านายกับลูกน้องค่ะ แม่จ๋าไม่ใช่ว่าเคยบอกกับหยางหยางไปก่อนแล้วเหรอค่ะ”อันหยางไม่เชื่อแน่นอนในครั้งนี้ เขาส่ายหัวและพูดไป “แม่จ๋าโกหก เหตุผลมันต้องไม่ง่ายถึงเพียงนี้” เขาพูดจบ ก็พลันนึกถึงตอนที่อยู่สวนสนุก และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังมาก “แม่จ๋ากลัวคุณลุงคนนั้น ดูเหมือนแม่ไม่อยากให้เขามาเห็นผมด้วยซ้ำ”“หยางหยาง ลูกพูดอะไรน่ะ คุณลุงคุณนั้นไม่ใช่ค
