หน่อยนะ น้ารู้สึกมึนหัวแล้ว” หลินจือเซี๋ยวจับไปที่ขมับหัว มันดูเหนื่อยๆเมื่อยล้าพอสมควรวันนี้มันเหนื่อยล้ามากพอ ราวกับไปสู้รบตบตีกับอะไรมา……“น้าจื่อเซี๋ยว ผมออกไปตามหาแม่จ๋านะ” อันหยางทนไม่ไหว ดวงตาคู่น้อยของเขากลับมืดมนลง เขาหมุนตัวและเตรียมเดินไปตรงหน้าประตูเพื่อออกไป“เฮ้อ หยางหยาง…..” หลินจื่อเซี๋ยวรีบเอ่ยเพื่อหยุดเขาไว้ เธอรีบลุกขึ้นจากโซฟาด้วยความรวดเร็วประตูกลับถูกเปิดจากภายนอก อันโหรวผลักประตูเข้ามา ก่อนจะรีบหยุดร่างของลูกชายตัวเล็กของเธอ“แม่จ๋า ในที่สุดแม่ก็กลับมาแล้ว!” อันหน่วนเมื่อเห็นอันโหรว ดวงตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นลุกวาว และรีบกระโดดขาน้อยๆของเธอเข้ามาที่อ้อมแขนของอันโหรว “แม่จ๋า กอดกอด”อันโหรวยิ้มและกอดลูกสาวของเธอ ก่อนจะเอามือของเธอมาบีบจมูกเล็กๆของลูกสาว “มาถึงก็กอดเลยนะ ยัยเด็กขี้เกียจน้อย”เด็กสาวแลบลิ้นออกมาดังแบร่ๆ ก่อนเธอจะเอามือน้อยๆ ซุกไปอกของแม่เธอไว้แน่น ราวกับรู้สึกคะนึงหาดวงตาของอันหยางพลันเปลี่ยนเป็นสีแดง และจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เย็นชาอันโหรวคิดในใจว่า “อุ้ย” ก่อนจะนั่งยองๆและพยายามดึงอันหยางเข้ามากอด แต่เขาก็หลีกเลี่ยงมัน“อันหยาง หนูเป็นอะไรน่ะ”หลินจือเซียวรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ปกติแล้วนิสัยของอันหยาง มันแตกต่างกว่านี้มากนัก แต่นี่มันดูเย็นชาผิดปกติ เขาไม่ควรปฏิบัติเช่นนี้กับอันโหรว“แม่จ๋า แม่บอกผมมาเลยนะคุณลุงกับแม่เกี่ยวข้องอะไรกันด้วย” อันหยางทำหน้า
