บึ้งตึง พร้อมกับกำหมัดน้อยๆของเขาเขาไม่ได้โง่ อย่างน้อย เขาก็รู้ว่าแม่จ๋ามีอะไรผิดปกติไปอยู่บ้างอันโหรววางลูกสาวเธอบนพื้น ก่อนจะนั่งยองๆ และมองไปที่ลูกชายตัวน้อยของเธอและเอ่ยด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม “คุณลุงกับแม่จ๋าเป็นเจ้านายกับลูกน้องค่ะ แม่จ๋าไม่ใช่ว่าเคยบอกกับหยางหยางไปก่อนแล้วเหรอค่ะ”อันหยางไม่เชื่อแน่นอนในครั้งนี้ เขาส่ายหัวและพูดไป “แม่จ๋าโกหก เหตุผลมันต้องไม่ง่ายถึงเพียงนี้” เขาพูดจบ ก็พลันนึกถึงตอนที่อยู่สวนสนุก และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังมาก “แม่จ๋ากลัวคุณลุงคนนั้น ดูเหมือนแม่ไม่อยากให้เขามาเห็นผมด้วยซ้ำ”“หยางหยาง ลูกพูดอะไรน่ะ คุณลุงคุณนั้นไม่ใช่คนที่จะมาให้ลูกเห็นหรอก เว้นเสียแต่…..” เมื่อพูดเสร็จอันโหรวเองก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไรต่อดี“เว้นเสียแต่อะไร?” อันหยางถามอย่างเฉยเมินหลินจือเซี๋ยวเริ่มรู้สึกเป็นกังวลมาก อันโหรวตัวแข็งทื่อ พร้อมกัดฟัน ในที่สุดก็เอ่ยตัดสินคำพูดไปว่า “เพราะคุณลุงนั้นนิสัยไม่ดี ไม่ชอบเด็กน่ะสิ แม่จ๋ากลัวว่าเขาเห็นหยางหยางและจะตีหนูได้ ดังนั้นแม่จ๋าเลยไม่อยากให้เขาพบหยางหยาง”อันหน่วนเอียงศีรษะเล็กน้อย และเอ่ยตอบไปว่า “คุณลุงไม่ชอบตีเด็กเสียหน่อย คุณลุงยังทำตัวใจดีกับหน่วนหน่วนอีก ในห้องเขาก็มีชุดเจ้าหญิงสวยๆทั้งนั้นเลย”“ไอหย่า แม่นางน้อยผู้นี้เธอพูดอะไรเนี่ย!” หลินจื่อเซี๋ยวรีบอุ้มอันหน่วนขึ้นและเอามือปิดปากเธอไว้ ไม่ให้เธอพูด ไม่งั้นหัวใจเพื่อนรักเธอแตกสลาย
