จิ่งมากแค่ไหน ตอนที่รับโทรศัพท์จากเขามา เขาก็ถามว่าเธออยู่ไหน ด้วยสายตาที่ดั่งมีดเฉือนคม ฉันก็เลยเผลอหลุดปากออกไป……..”
อันโหรวถอนหายใจออกมา ก่อนจะสงบนิ่งลงอย่างรวดเร็ว และตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นไร จือเซี๋ยวตอนนี้เธอมาที่สวนสนุกทีสิ รอฉันที่ทางเข้าสวนสนุกนะ”
ในเวลานี้ สิ่งที่ต้องทำที่สุดก็คือการจัดการเรื่องยุ่งเหยิงนี่ก่อน
“แม่จ๋า น้าจือเซี๋ยวมีอะไรเหรอค่ะ?” อันหน่วนเอียงหัวน้อยๆของเธอ พลางคิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ ก่อนที่ปากน้อยของหน่วนหน่วนจะขยับไปว่า “น้าจือเซี๋ยวคงไม่ใช่เจอคนไม่ดีใช่ไหมค่ะ?”
“น้าจือเซี๋ยวไม่ได้เป็นไร หน่วนหน่วนไม่ต้องกังวลนะ”อันโหรวยิ้มปลอบประโลมลูกสาวของตน และอดไม่ได้ที่จะหยิกที่แก้มน้อยๆของลูกสาวเธออย่างเบาๆ
“หน้าบึ้งไม่สวยเลย แม่จ๋าทำไมแม่ต้องหน้าบึ้งด้วย?”
อันโหรวไม่รู้จะอธิบายลูกสาวของตนยังไงดี มันทำให้เธอนิ่งไปชั่วขณะ แน่นอนว่าการแสดงออกของเธอดูไม่ธรรมชาติมากนัก
ดวงตาของอันหยางเหลือบมองเห็น ก่อนจะเข้าใจได้ในทันที
ครั้งนั้นตอนที่อยู่โรงแรม น้าจือเซี๋ยวกับแม่เองก็มีท่าทีที่ผิดปกติ ก็คงจะมีแต่สาเหตุเดียวเท่านั้น…..
เขาจับมือน้องสาวของตน และมองไปยังใบหน้าน้อยๆ และพูดว่า “เป็นไปได้ว่าคุณลุงที่อยู่ในโรงแรมนั้นจะมาน่ะสิ”
“คุณลุงที่โรงแรมเหรอ?” อันหน่วนเอียงศีรษะลงชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาจะพลันเบิกกว้างเป็นประกาย และปรบมือออกมาดั่งแปะแปะ “จริงเหรอ? คุณลุงอยู่ที่ไหนล
