นนี้ฉันต้องพาเด็กสองคนออกไปเล่นหน่อย ส่วนเรื่องขอลาฉันลาแล้วนะ”
“ได้อยู่แล้วล่ะ ผ่อนคลายเข้าไว้ ดูแลตัวเองด้วย อย่าแต่งตัวเป็นผู้หญิงแก่ๆมากนักล่ะ เป็นตัวของตัวเองเข้าไว้”
“ได้!”
ช่วงขณะที่ อันหยางกับจับมืออันหน่วนออกจากห้องมานั้น ใบหน้าที่เล็กๆเผยรอยยิ้มที่หาได้ยากจากใบหน้าที่แสนเย็นชาปกตินัก
“แม่จ๋า แม่จะพาผมกับน้องสาวออกไปเล่นข้างนอกเหรอ?”
“ใช่แล้วจ้ะ ดีใจไหม? เมื่อคืนลูกไม่ค่อยได้นอนหลับสบายด้วย พวกเราเลยคิดจะผ่อนคลายกันหน่อย พวกเรารอหนูนอนหลับให้เต็มอิ่มก่อนแล้วเราค่อยไปดีไหมค่ะ”
อันหน่วนสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย “ไม่เอาค่ะ หนูอยากออกไปตอนนี้เลย หนูจะได้เปลี่ยนเป็นชุดเจ้าหญิงตัวโปรดที่หนูชอบ ส่วนพี่ชายก็สวมใส่แว่นกันแดดสุดเท่ไปเลย”
“พี่ไม่ใส่หรอก”
แต่อันโหรวกลับหยิบแว่นกันแดดออกมาและสวมให้หยางหยางน้อย “สวมเถอะลูก”
แว่นตากันแดดที่สามารถปกปิดดวงตาได้ แน่นอนถ้าอยู่ที่อังกฤษ คงจำเป็นต้องระวังไว้หน่อย
อันหยางหยิบแว่นกันแดดออกมา พลางทำสีหน้าด้วยความสงสัย
“ข้างนอกมันร้อนนะคะ แถมวันนี้แดดก็ร้อนด้วย แม่จ๋าเองก็ใส่เหมือนกันนะคะ”
“แม่จ๋า แม่จะแปลงโฉมเป็นผู้หญิงที่สุดในโลกงั้นเหรอ!” อันหน่วนยิ้มไปยิ้มมาพร้อมทำดวงตาเบิกกว้าง และยิ้มออกมาเหมือนกับพระจันทร์เสี้ยว
นี่เป็นครั้งแรกที่อันโหรวตั้งแต่กลับมายังประเทศ เป็นครั้งแรกที่เธอแทบไม่ต้องแต่งหน้าอะไรมาก หลังจากออกมาแล้ว ลูกๆทั้งสองของเธอก็จูงมือ
