้ จิ่งเป่ยเฉินพลางมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป กับคนที่เคยมีอดีตกับโอวหยางลี่ นอกจากอันโหรวแล้ว จะมีใครได้อีกล่ะ? หรือว่า….?………………ตอนที่ 34 ฉันสนใจแต่ผลลัพธ์เท่านั้นจิ่งเป่ยเฉินมองไปที่เธอด้วยทาที่ที่ค่อนข้างพินิจอะไรบางอย่าง ดวงตาของเขาค่อยๆดำดิ่งอยู่ในห้วงความคิดทันทีนอกจากดวงตาคู่นั้นแล้ว อย่างอื่นก็แทบไม่มีอะไรจะเหมือน หรือเป็นเขาที่คิดมากจนเกินไป?โอวหยางลี่ละสายตาจากเธอ ก่อนจะมองไปที่จิ่งเป่ยเฉิน และยิ้มกวางและเอ่ยคำพูดออกมา “ตระกูลจิ่งไม่เคยข้องเกี่ยวกับหยก แต่ทำไมครั้งนี้ ถึงได้คิดฮุบกิจการของสกุลเห่อด้วยล่ะ?”“เป็นเพราะฉันไม่เคยยุ่งมาก่อน แต่ตอนนี้คิดอยากจะยุ่ง จะต้องถามความเห็นชอบจากประธานโอวหยางด้วยยังงั้นเหรอ?”อันโหรวได้ยินคำพูดของโอวหยางลี่ ก็รู้ได้ทันทีว่าโอวหยางลี่ในยามนี้ได้เป็นผู้นำตระกูลโอวหยางไปเสียแล้ว และยังเป็นทั้งประธานใหญ่ที่สุดในเครืออุตสาหกรรมกลุ่มโอวหยางอีกด้วยห้าปีที่ผ่านมาได้เปลี่ยนแปลงตัวเขาไปโดยสิ้นเชิง ในยามนั้น เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มที่หุนหันพลันแล่นและดูบ้าบิ่นเพียงแต่ตอนนี้หลังจากผ่านไม่กี่ปี ดำเนินธุรกิจค้าขายมามากมาย ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเก่า ทั้งวาจา ท่าทาง แม้แต่การเล่นไม้เล่นมือก็ดูเปลี่ยนไปมากนักอันหยางลี่ได้ยินก็ตกตะลึงเล็กน้อย และเมื่อได้สติกลับมา ก็ปรากฎรอยยิ้มขึ้นมาที่มุมปากและเอ่ยออกไปว่า “กลุ่มโอวหยางได้เข้ามาเกี่ยวข้องกับธุรกิจของหยกเมื่อห้าปีก่อน
