เธอได้แล้วโอวหยางลี่ดึงเหอเหมียวเข้ามา คำพูดแม้ไม่ได้เอ่ยตำหนิอะไร อีกทั้งสายตายังบ่งบอกถึงความอ่อนโยนอีกด้วย“เหอเหมียว อารมณ์เด็กน้อยอีกแล้วนะ จำที่เคยสัญญากับฉันได้ไหม” ประโยคสุดท้ายที่เอ่ยมาของโอวหยางลี่ก็พพันเปลี่ยนเป็นอารมณ์ที่จริงจังมากขึ้นเหอเหมียวพลางทำปากอุบอิบมุ่ยไปตามอารมณ์ ทั้งยังมองไปที่อันโหรวด้วยท่าทีที่โกรธเคือง และก็ทำได้แค่กระทืบเท้าไปมาของเธอเท่านั้น “ได้ หนูจำคำพูดของคุณที่ให้ไว้ได้”เมื่อพูดจบ เธอก็หันหลังกลับและถอยไป และเฝ้ามองดูโรงงานสกุลเห่อด้วยตาของตัวเองโอวหยางลี่ก้าวมาข้างหน้าพร้อมเอ่ยขอโทษ ก่อนจะมองไปที่อันโหรว “ผมต้องขอโทษด้วยที่เธอใช้วาจาไม่ดี หวังว่าคุณจะไม่ถือสาอะไร”นับได้ว่ามีความสุภาพมากนัก มันราวกับเป็นสุภาพบุรุษที่ดูเรียบร้อย ทั้งยังมีแววตาที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยนอยู่ภายใต้ดวงตาของเขาก่อนหน้านั้น เธอก็เคยหลงใหลในสภาพของเขาเช่นนี้มาก่อนเพียงแต่ว่าตอนนี้ สิ่งที่แฝงเอาไว้กับตัวเธอ ก็คือความเย็นชาที่เย็นลึกไปถึงกระดูกดำโอวหยางลี่ยืนอยู่ตรงหน้าของอันโหรว เธอคนนี้ไม่ใช่คนรัก ไม่ทั้งเพื่อน เป็นแค่คนแปลกหน้าที่เรียกได้ว่าเป็นศัตรูของเขาเลยก็ว่าได้จิ่งเป่ยเฉินสังเกตเห็นอันโหรวทุกกิริยาบท และรู้สึกได้ว่ามันแปลกๆ แต่เขาเองก็ไม่ได้ถามอะไรเธอตรงๆทุกคนต่างก็มีอดีตของตัวเอง ไม่แน่ว่าก่อนหน้านั้นผู้หญิงคนนี้กับโอวหยางลี่อาจจะเคยมีอดีตกันก็ได้เมื่อนึกถึงจุดนี
