ถี่ถ้วนก่อน“ยังยืนอยู่ตรงนั้นอีกทำไม?” จิ่งเป่ยเฉินหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู มือของเขากำลังจับอยู่ที่ลูกบิดอันโหรวมองไปที่เขาและพูดออกไปว่า “ฉันไม่มีความจำเป็นต้องออกไปตรวจสอบกับคุณเลยนะคะ มันอยู่นอกเหนือแผนงานของฉันค่ะ”“ผมสั่งให้คุณไป” น้ำเสียงของเขาดูจริงจังและแฝงไปด้วยความหนักแน่น ซึ่งไม่อาจปฏิเสธได้เมื่อพูดจบจิ่งเป่ยเฉินก็มองไปที่เธอโดยไม่ยอมขยับไปไหน ได้แต่ยืนอยู่กับที่ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากออกไปว่า “นี่คุณอยากจะให้ผมอุ้มออกไปอย่างนั้นเหรอ?” ท่าทีที่จริงจังและแฝงไปด้วยความตลกถูกเอ่ยออกมาปากของอันโหรวขยับขึ้น ก่อนจะเอ่ยออกไปสองประโยค “ไร้ยางอาย”จิ่งเป่ยเฉินพนมมือสองขึ้นมา เขารู้สึกตลกกับเรื่องนี้มาก จึงพูดต่อว่า “ไร้ยางอายขนาดนั้นเลย?”ทันใดนั้นภาพก็แวบเข้ามาในความคิดของเขาทันทีภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยเอ่ยประโยคนี้กับเขาแต่ในสายของเธอนั้นมองว่าเขาเป็นเพื่อนหรือน้องชายเท่านั้นอีกทั้งผู้หญิงคนนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้เหตุผล ไม่ว่าเขาจะตามหายังไงก็หาไม่เจอ ราวกับหายไปอย่างสมบูรณ์สำหรับอันอีหานที่อยู่ตรงหน้านั้น ดวงตาของเธอช่างคล้ายกับเธอคนนั้นมาก ทั้งแซ่เองก็เหมือนกันอันโหรวมองดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินที่มองมา มันคล้ายกับทะลุผ่านร่างของเธอไป ราวกับเห็นตัวตนอีกตัวตนหนึ่งของเธอเขากำลังคิดถึงใครอยู่กันนะ?บนชั้นที่สิบแปดของโรงแรมนั่วเทียน ในห้องเพนต์เฮาส์ของเขาเองก็เช่นกัน มีทั้งชุดของผู้หญิ
