งตัวเล็ก ๆ อยู่ด้วยแบบนั้น เป็นไปได้ไหมที่ว่าเขานั้นจะมีภรรยาและลูกอยู่แล้ว?เมื่อคิดไปถึงตรงนั้น อันโหรวก็ได้เอ่ยปากถามขึ้นอย่างไม่รู้ตัว “ประธานจิ่ง ฉันได้ยินมาจากพนักงานคนอื่น ๆ ว่าคุณยังไม่ได้แต่งงาน แต่ทำไมที่โรงแรมนั่วเทียนวันนั้น คุณถึงได้มีชุดเด็กผู้หญิง?”ดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินพลันเปลี่ยนไป เขากลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ ว่า “แค่ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที”อันโหรวแทบจะสำลัก ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันทีเนี่ยนะ รสนิยมของผู้ชายคนนี้เปลี่ยนไปแล้วเหรอ? นี่ถึงขั้นชื่นชอบสะสมชุดของสาวน้อยหรือไง?…เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ สินะ“ผมจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้าหากคุณไม่ยอมไปกับผม ผมจะอุ้มคุณไป” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและมีท่าทางที่บ่งบอกว่าเขาจะทำจริงอันโหรวเปลี่ยนท่าที เธอรีบก้าวไปข้างหน้าทันทีถ้าหากเขานับเร็วกว่านี้ละก็ แน่นอนเธอคงขัดขืนเขาไม่ได้แน่ มีหวังได้ถูกเขาทำเหมือนครั้งนั้นแค่เดินไปโดยที่ไม่ต้องคิด แค่นั้นก็น่าจะพอช่วยปลอบประโลมเธอได้บ้างเมื่อเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว เธอก็บิดข้อเท้าด้วยความรวดเร็วเธอไม่ชอบใส่ส้นสูง โดยเฉพาะส้นสูงที่สูงถึงสิบเซนติเมตร ตัวเธอนั้นก็ไม่ได้เตี้ยมากนัก แต่ทำไมถึงต้องสวมชุดเรียบร้อยและรองเท้าสูงส้นตามกฎของบริษัทจิ่งด้วยเธอหลบตาเขา ก่อนจะยื่นมือไปข้างหน้าพลางยอมรับชะตาที่ต้องล้มลงเพียงแต่ว่าสิ่งที่ร่างกายของเธอสัมผัสกลับไม่ใช่พื้นเย็น ๆ แต่เป็นอ้อมกอดที่แสนอบ
