ลิ้นชักด้วยมือขวาและหยิบยาทาแผลขนาดเล็กออกมา ก่อนจะค่อย ๆ แตะตรงรอยแดงนั้นกลิ่นสะระแหน่ที่สดชื่นลอยเข้ามาแตะจมูกของอันโหรว มันทั้งเย็นและหอมมากเขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาค่อย ๆ บรรจงทาแผลไป จากนั้นก็นำปลาสเตอร์ที่อยู่ในมือมาฉีกออกและใช้มือซ้ายของเขาแปะไปที่แผลนั้นอย่างช้า ๆ และนุ่มนวลหลังจากนั้นไม่นานรอยแดงบนข้อมือเธอก็ค่อย ๆ จางหายไปอย่างช้า ๆ ทั้งยังรู้สึกเย็นสบายมากอีกด้วย“ไปบาดเจ็บแบบนี้มาได้ยังไง?” เขายังไม่ทันปล่อยมือเธอออก เขาก็เงยหน้ามองไปยังดวงตาของเธอน้ำเสียงที่เอ่ยถามนั้นค่อนข้างหนักแน่น ทัศนคติพลันเปลี่ยนไป เขาค่อนข้างระวัง เขากำลังจับสังเกตถ้าหากเธอโกหกเขาจะรู้ได้โดยทันทีอันโหรวหัวเราะเบา ๆ และเอ่ยออกไปว่า “ประธานจิ่งนับว่ามีสายตาที่หลักแหลม วันนี้ตอนเช้าทุกคนต่างก็ดื่มกาแฟกันอยู่ แต่มือของฉันนั้นไม่ค่อยระวังเลยทำแก้วกาแฟหลุดออกจากมือ มันเลยเกือบลวกมือ”“อ๋อ เป็นแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?” เขาเลิกคิ้วพลางมองเธอด้วยสีหน้าสงสัย ก่อนจะเอามือของเขานั้นแตะไปที่ข้อมือของเธอเบา ๆราวกับต้องการสัมผัสว่าเธอกำลังโกหกอยู่หรือเปล่าอันโหรวมองอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะพูดว่า “ทำไมฉันต้องโกหกคุณด้วย? โกหกคุณแล้วฉันจะได้อะไร หรือคุณจะให้เงินโบนัสสิ้นปี? หรือให้หุ้นส่วนเงินปันผล? หรือจะมอบบริษัทให้ฉันเลย?”หลังจากพูดจบเธอก็พยายามอย่างมากที่จะเอามือออกจากการจับกุมของเขาจิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองเธอ แต่ก็ไม่ไ
