นหยกที่ไม่เคยผ่านการประมูลหรือขายทอดตลาด อุตสาหกรรมจิ่งจึงคิดอยากจะลองเหยียบเข้าไปดู
ตอนที่ป้องกันไม่ให้กาแฟร้อน ๆ หกใส่ตัวเองนั้น บังเอิญเธอเผลอหมุนตัวเร็วเกินไปหน่อย จึงไม่ได้ระวังเผลอเอามือไปโดนขึ้นมา
ตอนนั้นเธอแทบไม่ได้สนใจอะไรมันเท่าไหร่นัก คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีรอยแดงปรากฏบนข้อมือของเธอแบบนี้ขณะที่เธอกำลังจะดึงมือกลับมานั้น จิ่งเป่ยเฉินก็คว้าแขนของเธอเอาไว้ทันทีนิ้วเรียว ๆ บาง ๆ ของเขาลูบไปมาบนรอยแดง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ดวงตาคมและใบหน้าที่หล่อเหลาเงยขึ้นมามองและเอ่ยถามว่า “เจ็บไหม?”เขายังไม่ทันเอ่ยถามว่าบาดเจ็บได้ยังไง แต่กลับถามว่าเจ็บไหมแทนนี่เป็นพฤติกรรมที่ค่อนข้างปกติสำหรับตัวเขา ตอนแรกก็จับ จากนั้นก็ซักถามเธอส่ายหน้าพลางดึงมือกลับมา ก่อนจะเอ่ยไปว่า “ไม่เจ็บ ขอบคุณประธานจิ่งที่เป็นห่วงค่ะ แต่พวกเรามาคุยเรื่องโฆษกโฆษณากันก่อนดีกว่า ฉันคิดว่าเหอเฉ่านับว่าไม่เลวเลย มีนิสัยที่ค่อนข้างดี และปฏิบัติตัวน่าจะเหมาะสมกับผลิตภัณฑ์ค่อนข้างมาก ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ………”ยังไม่ทันเอ่ยประโยคพูดจบ เขาก็ดึงมือของเธอกลับมาด้วยความรุนแรง ใช้เวลาไม่นาน เธอก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาเธอพยายามบิดร่างของเธอออกเพื่อให้ตนเองเป็นอิสระ แต่กลับถูกเขากดไว้จนแน่น ถูกกักขังไว้อย่างรุนแรงจนหลุดออกไปไหนไม่ได้ราวกับว่าตอนนี้ถูกประกบไว้อย่างแน่นหนา ยากที่สลัดหลุดได้!จิ่งเป่ยเฉินรีบเปิดลิ้นชักด้วยมือข
