ทำงานนั้นค่อนข้างเข้มงวด พิถีพิถัน มีระเบียบ และมีแบบแผนมาโดยตลอด การทำงานของเขานั้นเรียกได้ว่าพนักงานทุกคนควรเอาเป็นแบบอย่าง
ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการเลยนะแบบนี้ ถ้าหากจัดการไปละก็ มีหวังชื่อเสียงคงไม่เฉิดฉาย
ขณะที่กำลังถอนหายใจอยู่นั้น มือของเธอก็ถูกหยางหยางจับเอาไว้
“น้าจือเซี๋ยว น้าช่วยผมดูแลคุณแม่หน่อยนะ ช่วยจับตาดูเจ้านายของแม่ที ถ้าหากเขาทำอะไรไม่ดีกับแม่ น้าจะต้องบอกผมนะ” ตอนนี้มือของเธอแทบจะไม่มีแรง เมื่ออยู่ต่อหน้าเด็กที่อายุเพียงห้าขวบ ในใจเธอนั้นคิดว่าลูกของโหรวโหรวคนนี้อายุห้าขวบจริง ๆ หรือเปล่า เขาทำให้เธอตกใจหลายครั้งมาก หนำซ้ำยังมีวิธีพูดที่ค่อนข้างประหลาดอีกด้วย
“โหรวโหรว ลูกชายของเธอนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ เขามีวิธีจัดการกับประธานจิ่งด้วยเหรอ?”
เมื่อเอ่ยจบเธอก็ได้ยินเสียงของหยางหยางเอ่ยขึ้นมา
“แน่นอนครับ ผมจะไม่ให้ใครมารังแกแม่ของผมได้เด็ดขาด!”
วันที่สอง บริษัทอุตสาหกรรมจิ่ง ที่โต๊ะทำงานของประธานจิ่ง
อันโหรวเคาะประตูห้อง ในมือถือแผนการไว้แน่น พลางยืนรออยู่ที่หน้าประตู
ในเมื่อไม่มีใครตอบกลับมา เธอก็เลยถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้อง
ภายในห้องของประธานดูเหมือนจะใหญ่กว่าสำนักงานของพวก TE การตกแต่งภายในก็ดูค่อนข้างเรียบง่ายมาก
แต่ถึงแม้ว่าจะดูเรียบง่าย แต่ถ้าหากสังเกตดี ๆ ก็จะพบว่าการตกแต่งเหล่านี้ล้วนแต่เป็นวัสดุนำเข้ามาเกือบทั้งหมด
ตัวอย่างละก็ คงต้องพูดถึงโต๊ะยาวลายดอกท้อ
