มีปัญหางั้นเหรอ?”ดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินพลันมืดลง “นายรู้ได้ยังไงว่าเขามีลูกสองคน?”ฉีเซิ่งเทียนหัวใจพลันเต้นรุนแรงอย่างกะทันหัน น้ำเสียงของพี่เฉินพลันเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่จริงจัง “พี่ชาย พี่คงไม่ใช่ว่าหวั่นไหวเพราะดวงตาที่คล้ายกันหรอกนะ ถึงแม้ว่าเธอจะมีดวงตาที่คล้ายกัน แต่ก็คงไม่…”ก่อนที่เขาจะพูดจบ จิ่งเป่ยเฉินก็เอ่ยขัดเสียก่อนด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ “ให้นายไปตรวจสอบ ไม่ต้องพูดไร้สาระ”ฉีเซิ่งเทียนถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เขารู้ว่าตอนนี้จิ่งเป่ยเฉินนั้นอารมณ์ไม่ค่อยดี “รายละเอียดของเธอนั้น พรุ่งนี้เช้าผมจะส่งไปให้ในอีเมลแน่นอน”ในช่วงขณะนั้นเอง อันโหรวไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกเป็นผู้ต้องสงสัยของใครบางคนอยู่เธอพาลูกสาวออกมาจากลิฟต์ ก่อนจะเหลือบเห็นอันหยางและหลินจือเซี๋ยวดวงตาของลูกชายเธอนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา และเหมือนกับว่ากำลังเหลือบมองตรวจสอบหลินจือเซี๋ยวอยู่เมื่อเห็นแบบนั้น ดวงตาของเขาช่างดูคล้ายกับ…เขาคนนั้นมาก“น้าหลินจือเซี๋ยว ผมอยากจะไปหาแม่ ทำไมน้าต้องมาขวางผมด้วย”อันโหรวเห็นท่าทีแบบนี้ของลูกชายครั้งแรกก็พลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีด้วยเหตุนี้เธอจึงรีบก้าวไปข้างหน้าและเอ่ยขึ้นว่า “หยางหยาง”เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ดวงตาของอันหยางก็พลันเบิกกว้างเป็นประกายแห่งความสุข รีบหันหน้ามองไปยังทิศทางของเสียงนั้น หลังจากนั้นก็รีบวิ่งไปกอดแม่ของตนทันที เขากอดรัดแน่นราวกับไม่อยากปล่อยให้หายไปไหน
