“แม่ครับ ถึงแม้จะไม่มีพ่อ ผมเองก็จะปกป้องแม่กับน้องสาวให้ดู”หลินจือเซี๋ยวที่เห็นดังนั้น ดวงตาของเธอก็พลันรู้สึกร้อนราวกับน้ำตากำลังจะไหลรินออกมา แต่เธอก็ควบคุมอารมณ์ของตัวเองและห้ามไม่ให้น้ำตาไหลออกมาได้เด็กคนนี้โตเกินวัย…อยู่ต่างประเทศไม่กี่ปี แต่กลับดูรู้สึกทุกข์ลำบากมาพอสมควรไม่รู้ว่าจะจัดการปัญหานี้ยังไง ถ้าหากโตขึ้นเขาคงไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอกนะหลินจือเซี๋ยวแอบเช็ดขอบตาและก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะยิ้มและพูดขึ้น “โหรวโหรว ในที่สุดก็ลงมาสักทีนะ ไม่อย่างนั้นละก็ ลูกชายของเธอกับฉันคงต้องสู้กันไปข้างแน่”“จือเซี๋ยว โชคดีหน่อยที่หยางหยางไม่ได้ขึ้นไป แบบนั้นคงยากที่จะอธิบายแน่ ๆ”หลินจือเซี๋ยวพลันส่งเสียงอยู่ในลำคอ “เธอต้องขอบคุณฉันก่อนสิ แต่ว่าไว้กลับไปฉันจะต้องจัดการเธอให้หนักแน่ ๆ”อันโหรวผลักเธอเบา ๆ “รู้แล้ว พวกเรารีบกลับกันเถอะ”เมื่อพูดจบเธอก็เอามือซ้ายจับมือลูกชาย มือขวาจับมือลูกสาว ก่อนจะก้าวเดินไปพร้อมกันอันหยางเหลือบมองเห็นลิฟต์ที่กลับขึ้นไปยังชั้นเดิม ชั้นที่สิบแปดนั้นต้องมีความลับอะไรอยู่แน่ ๆ แม่ของตนอยู่กับใคร ทำไมถึงไม่อยากให้ตนขึ้นไปมากขนาดนั้น?ทันทีที่ทั้งสี่คนนั้นเดินออกจากประตูของโรงแรมนั่วเทียน ร่างของชายตัวใหญ่ก็เดินออกมา ชายคนนั้นรูปร่างดี ทั้งสูงและดูหล่อมาก ผมที่สั้น ๆ ของเขาเผยให้เห็นคิ้วที่ดกดำ ดูมีเสน่ห์เหลือล้น“เฉิน คุณอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย”เสียงผู้หญิงที่ขี้เล่นดั
