ว้กลับไปฉันจะต้องจัดการเธอให้หนักแน่ ๆ”
อันโหรวผลักเธอเบา ๆ “รู้แล้ว พวกเรารีบกลับกันเถอะ”
เมื่อพูดจบเธอก็เอามือซ้ายจับมือลูกชาย มือขวาจับมือลูกสาว ก่อนจะก้าวเดินไปพร้อมกัน
อันหยางเหลือบมองเห็นลิฟต์ที่กลับขึ้นไปยังชั้นเดิม ชั้นที่สิบแปดนั้นต้องมีความลับอะไรอยู่แน่ ๆ แม่ของตนอยู่กับใคร ทำไมถึงไม่อยากให้ตนขึ้นไปมากขนาดนั้น?
ทันทีที่ทั้งสี่คนนั้นเดินออกจากประตูของโรงแรมนั่วเทียน ร่างของชายตัวใหญ่ก็เดินออกมา ชายคนนั้นรูปร่างดี ทั้งสูงและดูหล่อมาก ผมที่สั้น ๆ ของเขาเผยให้เห็นคิ้วที่ดกดำ ดูมีเสน่ห์เหลือล้น
“เฉิน คุณอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย”
เสียงผู้หญิงที่ขี้เล่นดังขึ้นมา เธอสวมชุดสีเดรสสั้นสีแดง ผมยาวประลงมา เธอสวมแว่นกันแดดและเดินเข้ามาหาเขาด้วยรองเท้าส้นสูงที่สูงถึงสิบเซนติเมตร
“เฉิน” ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยเรียกเสียงหวาน ก่อนจะยกมือเพื่อจับตัวเขา
“ออกไป” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ
“มันยากมากเลยนะที่จะหาตัวคุณเนี่ย แม้ว่าจะมีข่าวอื้อฉาวนานพอตัว แต่เราก็ควรแถลงเรื่องความสัมพันธ์นะ” ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเก้อเขินและก้าวเดินเข้ามาใกล้ ๆ เขา
มองจากระยะไกลทั้งสองคนนั้นคล้ายว่าสนิทสนมกันมาก
มันคล้ายจะแนบชิดกันเกินกว่าแค่เพื่อน
เพียงแต่บังเอิญมากที่ฉากเหล่านั้นอยู่ในสายตาของอันโหรวที่นั่งอยู่ในรถอย่างพอดิบพอดี
