หลินจือเซี๋ยว
ดวงตาของลูกชายเธอนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา และเหมือนกับว่ากำลังเหลือบมองตรวจสอบหลินจือเซี๋ยวอยู่
เมื่อเห็นแบบนั้น ดวงตาของเขาช่างดูคล้ายกับ…เขาคนนั้นมาก
“น้าหลินจือเซี๋ยว ผมอยากจะไปหาแม่ ทำไมน้าต้องมาขวางผมด้วย”
อันโหรวเห็นท่าทีแบบนี้ของลูกชายครั้งแรกก็พลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
ด้วยเหตุนี้เธอจึงรีบก้าวไปข้างหน้าและเอ่ยขึ้นว่า “หยางหยาง”
เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ดวงตาของอันหยางก็พลันเบิกกว้างเป็นประกายแห่งความสุข รีบหันหน้ามองไปยังทิศทางของเสียงนั้น หลังจากนั้นก็รีบวิ่งไปกอดแม่ของตนทันที เขากอดรัดแน่นราวกับไม่อยากปล่อยให้หายไปไหน
“แม่ครับ ถึงแม้จะไม่มีพ่อ ผมเองก็จะปกป้องแม่กับน้องสาวให้ดู”
หลินจือเซี๋ยวที่เห็นดังนั้น ดวงตาของเธอก็พลันรู้สึกร้อนราวกับน้ำตากำลังจะไหลรินออกมา แต่เธอก็ควบคุมอารมณ์ของตัวเองและห้ามไม่ให้น้ำตาไหลออกมาได้
เด็กคนนี้โตเกินวัย…อยู่ต่างประเทศไม่กี่ปี แต่กลับดูรู้สึกทุกข์ลำบากมาพอสมควร
ไม่รู้ว่าจะจัดการปัญหานี้ยังไง ถ้าหากโตขึ้นเขาคงไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอกนะ
หลินจือเซี๋ยวแอบเช็ดขอบตาและก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะยิ้มและพูดขึ้น “โหรวโหรว ในที่สุดก็ลงมาสักทีนะ ไม่อย่างนั้นละก็ ลูกชายของเธอกับฉันคงต้องสู้กันไปข้างแน่”
“จือเซี๋ยว โชคดีหน่อยที่หยางหยางไม่ได้ขึ้นไป แบบนั้นคงยากที่จะอธิบายแน่ ๆ”
หลินจือเซี๋ยวพลันส่งเสียงอยู่ในลำคอ “เธอต้องขอบคุณฉันก่อนสิ แต่ว่าไ
