นห้องก็ถูกเปิดออกมาอีกครั้ง จิ่งเป่ยเฉินยืนพิงอยู่ที่หน้าประตู สีหน้าและแววตาของเขาช่างอธิบายได้ยาก
เขาดุมากงั้นเหรอ? นี่เธอกลัวเขา?
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็ขมวดคิ้วขึ้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดโทรออก
ฉีเซิ่งเทียนแทบจะโดดขึ้นมาทันทีที่เห็นสายของเขาโทรมา
“ดึกดื่นแบบนี้ไม่ใช่ว่าพี่อยู่กับผู้หญิงขี้เหร่คนนั้นหรอกเหรอ….อะ ไม่นะ คุณหนูอัน…..” ยังไม่ทันได้พูดจบ เขาก็หยุดชะงักไปก่อน
“พรุ่งนี้ส่งข้อมูลของอันอีหานมาให้หน่อย พรุ่งนี้เช้าก่อนเจ็ดโมง ฉันต้องได้รับอีเมล”
“เธอมีลูกสองคน อยู่อังกฤษมาห้าปี เป็นผู้อำนวยการแผนก TE ทำไมกันเหรอ? มีปัญหางั้นเหรอ?”
ดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินพลันมืดลง “นายรู้ได้ยังไงว่าเขามีลูกสองคน?”
ฉีเซิ่งเทียนหัวใจพลันเต้นรุนแรงอย่างกะทันหัน น้ำเสียงของพี่เฉินพลันเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่จริงจัง “พี่ชาย พี่คงไม่ใช่ว่าหวั่นไหวเพราะดวงตาที่คล้ายกันหรอกนะ ถึงแม้ว่าเธอจะมีดวงตาที่คล้ายกัน แต่ก็คงไม่…”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ จิ่งเป่ยเฉินก็เอ่ยขัดเสียก่อนด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ “ให้นายไปตรวจสอบ ไม่ต้องพูดไร้สาระ”
ฉีเซิ่งเทียนถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เขารู้ว่าตอนนี้จิ่งเป่ยเฉินนั้นอารมณ์ไม่ค่อยดี “รายละเอียดของเธอนั้น พรุ่งนี้เช้าผมจะส่งไปให้ในอีเมลแน่นอน”
ในช่วงขณะนั้นเอง อันโหรวไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกเป็นผู้ต้องสงสัยของใครบางคนอยู่
เธอพาลูกสาวออกมาจากลิฟต์ ก่อนจะเหลือบเห็นอันหยางและ
