กูลอันในช่วงขณะนั้นเองก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา “แม่ครับ”จากนั้นประตูก็ถูกเคาะอยู่หลายครั้งอันโหรวพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินเสียงของหยางหยาง เขามาอยู่ที่นี่แล้ว!เธอมองไปที่ประตูที่ถูกปิดอยู่ จิ่งเป่ยเฉินอยู่ข้างใน แน่นอนเธอต้องทำให้อันหยางไม่ได้พบกับเขาโดยเด็ดขาดด้วยเหตุนี้เธอจึงรีบลุกขึ้น ตอนนี้เขาไม่อยู่ต้องรีบไปจัดการเรื่องพวกนี้ให้เรียบร้อย“จะไปไหน?” จิ่งเป่ยเฉินที่บังเอิญออกมาจากห้องพอดี เขารีบคว้าไปที่ข้อมือของเธอใบหน้าของอันโหรวเปลี่ยนสีหน้าเป็นดำดิ่งลงอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่เธอกลัวดูเหมือนจะใกล้มาถึงแล้ว“คุณปล่อยฉันนะ ฉันเป็นห่วงลูกชายของฉัน” อันโหรวรีบดิ้นให้หลุดจากเขาเร็ว ๆ“เลขาหลินส่งข้อความมาให้แล้ว เด็กคนนั้นจะกลับบ้านแล้ว”จิ่งเป่ยเฉินยืนกราน จะเป็นไปได้ยังไง? เมื่อกี้เธอได้ยินเสียงของหยางหยางที่หน้าประตู“ฉันจะกลับบ้านไปเขียนแผนให้ พรุ่งนี้ฉันสัญญาว่าจะส่งให้คุณเอง” เมื่อพูดจบ เธอก็รีบปิดคอมและพุ่งออกจากตัวเขาด้วยความเร่งรีบบวกกับการสวมใส่รองเท้าส้นสูงและด้วยความไม่ระวัง เมื่อถึงหน้าประตูก็ส่งผลให้เธอล้มลงแทบจะทันทีท้องฟ้าที่หมุนไปรอบ ๆ แต่ที่หล่นนั้นกลับไม่ใช่พื้นเย็น ๆ แต่กลับเป็นแผ่นหลังที่บ่งบอกถึงความอบอุ่น“คุณ….” อันโหรวเอ่ยขึ้นเพียงแค่นั้น เพราะประโยคต่อมากลับติดอยู่ในลำคอ พูดออกมาไม่ได้มือใหญ่ ๆ โอบไปที่เอวของเธอ ถูกเขากอดเอาไว้ในอ้อมแขนแบบนี้
