ๆ ไม่แปลกใจเลยทำไมถึงได้มีข่าวเยอะแยะแบบนั้น
แม้ว่าเธอจะแต่งตัวเป็นหญิงชรา แต่เขาก็ยังพาเธอมาในพื้นที่ส่วนตัว หนำซ้ำยังเปลือยกายไม่ยอมสวมใส่เสื้อผ้าแบบนี้อีก
“แม่จ๋า หน้าไม่อายคืออะไรเหรอคะ?” อันหน่วนเอ่ยถามด้วยความงุนงง
“หมายความว่าไม่ให้ลูกมองค่ะ” อันโหรวเดินมาหาลูกสาวและจับมือเล็ก ๆ ของเธอให้เดินไปอีกด้านหนึ่ง
“ลูกสาวของคุณแอบมองผมเอง คุณไม่ต้องขอบคุณผมหรอก เพียงแต่ว่าหน้าไม่อายนี่คืออะไร?” จิ่งเป่ยเฉินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอันตราย
แม้ว่าอันหน่วนจะยืนอยู่ท่ามกลางทั้งสองคนโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ภายในใจของเธอนั้นกลับปรากฏความสุขเล็ก ๆ ขึ้นมา
