ตอนที่ 12 : ไม่รู้ใบหน้า
“เขาพูดถูกนะ เช่นนั้นก็ให้เขารับผิดชอบด้านการวางแผนโฆษณาผลิตภัณฑ์นี้ไปเลยละกัน” จิ่งเป่ยเฉินควงปากกาในมืออีกครั้ง ก่อนจะฉายแววตาที่เย็นชาออกมา“อะไรนะ! จะให้เขารับผิดชอบ? ทั้งหมดของด้านการวางแผนผลิตภัณฑ์เลยอย่างนั้นเหรอ?” ดวงตาของฉีเซิ่งเทียนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า ถ้าหากมีแค่พวกเขาสองคน ป่านนี้เขาคงกู่ร้องตะโกนเสียงดังไปแล้ว“มีปัญหาเหรอ?”“แน่นอนว่าต้องมีปัญหา ถ้าหากตามมาตรฐานที่ของเธอละก็ ลูซี่ไม่มีทางได้รับการคัดเลือกหรอก” ฉีเซิ่งเทียนจงใจเอ่ยลูซี่ขึ้นมา เพราะเขารู้สึกว่าแนวทางครั้งนี้ของจิ่งเป่ยเฉินค่อนข้างมีปัญหาแล้ว เลือกผิดจนเกินไป“ต่อไปฉันจะแสดงวิธีอวดรูปร่างที่เหมาะสมออกมาในแบบที่ไม่เหมือนใคร ได้โปรด พวกคุณสองคนที่อยู่ข้างหน้าให้เกียรติผู้สัมภาษณ์เช่นดิฉันด้วยค่ะ” เธอกล่าวขณะมองไปที่จิ่งเป่ยเฉิน ความหมายโดยนัยคือพวกคุณสองคนที่กระซิบกันอยู่ช่วยออกมาซะผู้สัมภาษณ์หญิงที่อยู่ทางด้านขวาเกือบจะเสียศูนย์ น้ำเสียงที่ฟังยากแบบนี้ ทั้งยังใช้สายตาจิกไปยังจิ่งเป่ยเฉินและผู้จัดการฉีอีกอันโหรวยิ้มออกมา พร้อมมองไปที่กาน้ำชาสีฟ้าที่อยู่ด้านหน้าการยืดแขนและการเดินล้วนแล้วแต่แสดงถึงบุคลิกลักษณะได้เป็นอย่างดีเธอหยิบกาน้ำชามาที่จิ่งเป่ยเฉิน “การเทชาไม่ว่าจะวาดวงแขนอย่างไร มือจะอยู่ตำแหน่งใด ล้วนแล้วแต่แสดงถึงรูปร่างลักษณะได้เป็นอย่างดี คนจีนนั้นเน้นให้ความสำคัญกับมารยาทแล
