งคุณทำไมมันถึงแตกต่างกว่าสีผิวบนใบหน้าของคุณ?” จิ่งเป่ยเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางมองไปยังจุดที่เขาสนใจ
“แน่นอนว่ามันต้องแตกต่าง สีผิวบนใบหน้าของคุณเหมือนกับสีผิวตรงกล้ามเนื้อหน้าท้องของคุณหรือเปล่า?”
ฉีเซิ่งเทียนรีบหันไปดูที่ช่วงท้องของจิ่งเป่ยเฉินทันที เพียงแต่ว่าเขานั้นสวมเสื้อเชิ้ตและสูทอยู่ เธอเห็นเพียงครั้งแรกก็รู้แล้วว่าเขามีกล้ามเนื้อหน้าท้อง?
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ดวงตาคู่นั้น ก่อนจะลุกขึ้นมายืน พร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือของเธอและพูดว่า “ชื่อ?”
“อันอีหาน”
ซินอีห่าน[1]
ฉีเซิ่งเทียนรู้สึกว่าจิ่งเป่ยเฉินแปลก ๆ ไป เขาจ้องมองผู้หญิงที่ขี้เหร่คนนี้อย่างไม่ลดละ ทั้งยังถามชื่อของเธออีก เพียงแต่นามสกุลของผู้หญิงที่ขี้เหร่คนนี้มันคล้ายกันคนนั้นมาก…
“อัน…อีหาน?” จิ่งเป่ยเฉินหรี่ตา ขณะที่มองสำรวจอย่างช้า ๆ
เธอจงใจเงยหน้าขึ้นมองและกะพริบตาอย่างไม่สนใจ “ใช่ อันอีหาน”
รูปลักษณ์แบบนี้ทำให้เขาขมวดคิ้วพอสมควร “พรุ่งนี้ฉันจะรายงานไปยังแผนกวางแผน และจะมอบหมายตำแหน่งการวางแผนโฆษณาเชิงรุกของผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัทจิ่ง”
“ไม่มีปัญหา เพียงแต่ก่อนหน้านี้ ประธานจิ่งช่วยปล่อยมือของฉันออกก่อนเถอะ”
ผู้สัมภาษณ์ที่อยู่ในห้องต่างก็พลันเบิกตากว้างโต ที่นี่คือห้องสัมภาษณ์สำหรับผู้ที่จะเป็นฝ่ายโฆษณา ทำไมจู่ ๆ ถึงได้เปลี่ยนเป็นแผนกวางแผนไปเสียแล้ว?
“ประธานจิ่ง ลูซี่เขากำลังรอคุณอยู่นะ” ฉีเซิ่งเทียนกล่าวอย่างหวาดกลั
