ยอย่างนั้นเหรอ?” ดวงตาของฉีเซิ่งเทียนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า ถ้าหากมีแค่พวกเขาสองคน ป่านนี้เขาคงกู่ร้องตะโกนเสียงดังไปแล้ว
“มีปัญหาเหรอ?”
“แน่นอนว่าต้องมีปัญหา ถ้าหากตามมาตรฐานที่ของเธอละก็ ลูซี่ไม่มีทางได้รับการคัดเลือกหรอก” ฉีเซิ่งเทียนจงใจเอ่ยลูซี่ขึ้นมา เพราะเขารู้สึกว่าแนวทางครั้งนี้ของจิ่งเป่ยเฉินค่อนข้างมีปัญหาแล้ว เลือกผิดจนเกินไป
“ต่อไปฉันจะแสดงวิธีอวดรูปร่างที่เหมาะสมออกมาในแบบที่ไม่เหมือนใคร ได้โปรด พวกคุณสองคนที่อยู่ข้างหน้าให้เกียรติผู้สัมภาษณ์เช่นดิฉันด้วยค่ะ” เธอกล่าวขณะมองไปที่จิ่งเป่ยเฉิน ความหมายโดยนัยคือพวกคุณสองคนที่กระซิบกันอยู่ช่วยออกมาซะ
ผู้สัมภาษณ์หญิงที่อยู่ทางด้านขวาเกือบจะเสียศูนย์ น้ำเสียงที่ฟังยากแบบนี้ ทั้งยังใช้สายตาจิกไปยังจิ่งเป่ยเฉินและผู้จัดการฉีอีก
อันโหรวยิ้มออกมา พร้อมมองไปที่กาน้ำชาสีฟ้าที่อยู่ด้านหน้า
การยืดแขนและการเดินล้วนแล้วแต่แสดงถึงบุคลิกลักษณะได้เป็นอย่างดี
เธอหยิบกาน้ำชามาที่จิ่งเป่ยเฉิน “การเทชาไม่ว่าจะวาดวงแขนอย่างไร มือจะอยู่ตำแหน่งใด ล้วนแล้วแต่แสดงถึงรูปร่างลักษณะได้เป็นอย่างดี คนจีนนั้นเน้นให้ความสำคัญกับมารยาทและวัฒนธรรมมาโดยตลอด นับตั้งแต่มือไปจนถึงทรวดทรงและท่วงท่า ซึ่งมันจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ประธานจิ่ง ทำไมคุณไม่ลองทำดูหน่อย”
จิ่งเป่ยเฉินเห็นเธอรินน้ำชา เขาก็ยื่นมือออกไปรับ และขณะนั้นก็เอามือไปจับที่ข้อมือของเธอ
“สีผิวแขนขอ
