ัมภาษณ์ที่อยู่ในห้องต่างก็พลันเบิกตากว้างโต ที่นี่คือห้องสัมภาษณ์สำหรับผู้ที่จะเป็นฝ่ายโฆษณา ทำไมจู่ ๆ ถึงได้เปลี่ยนเป็นแผนกวางแผนไปเสียแล้ว?“ประธานจิ่ง ลูซี่เขากำลังรอคุณอยู่นะ” ฉีเซิ่งเทียนกล่าวอย่างหวาดกลัวว่าสถานการณ์จะดูวุ่นวายมากขึ้น“ลูซี่? ไม่เห็นรู้จัก” เขาปล่อยมือของเธอออก ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำอย่างไม่สนใจไยดีปากของฉีเซิ่งเทียนพลันอ้าปากค้าง ภาพลักษณ์ที่เขาเอ่ยมานั้นชักจะดูเกินจริง “แฟนสาวที่มีข่าวลือของคุณไง ถูกสื่อข่าวต่าง ๆ รายงานเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนแล้ว เธอมักจะมาที่บริษัทจิ่งอยู่ตลอด คุณน่าจะยังพอจำได้ ก็รู้อยู่ว่าคุณมีภาวะไม่รู้ใบหน้า แต่ก็ยังจะไม่เชื่ออีก”“ไม่รู้ใบหน้า?” อันโหรวหันศีรษะของเธอด้วยความงงงวย“ใช่แล้ว จำใบหน้าของผู้หญิงไม่ได้ ผู้หญิงที่อยู่ที่นี่ เขาจำได้แค่แม่ของเขาเท่านั้น ส่วนผู้หญิงคนอื่น ๆ ล้วนลืมเสียจนหมด” ฉีเซิ่งเทียนคิดถึงผู้หญิงคนหนึ่งความจริงแล้ว นอกจากแม่ของเขาเองแล้ว จิ่งเป่ยเฉินก็จำผู้หญิงคนหนึ่งได้อีกด้วยอันโหรวไม่เชื่อว่าเขานั้นจะมีสภาวะไม่รู้ใบหน้า(บอดใบหน้า) จะเป็นไปได้อย่างไรกัน[1] หมายถึงหัวใจเย็นยะเยือก เป็นคำพ้องเสียง
“เขาพูดถูกนะ เช่นนั้นก็ให้เขารับผิดชอบด้านการวางแผนโฆษณาผลิตภัณฑ์นี้ไปเลยละกัน” จิ่งเป่ยเฉินควงปากกาในมืออีกครั้ง ก่อนจะฉายแววตาที่เย็นชาออกมา
“อะไรนะ! จะให้เขารับผิดชอบ? ทั้งหมดของด้านการวางแผนผลิตภัณฑ์เล
