นเยอะ ดูมีความสุขุมขึ้นมากด้วยในขณะที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิด เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้านั้นหยุดเดิน จากนั้นเสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็เอ่ยออกมาว่า “หลินจือเซี๋ยว เอาข้อมูลลูกค้ามาให้ผมที”อันโหรวได้ยินเสียงสั่นเครือของเพื่อนสนิทของตนเอ่ยออกไปว่า “ได้ค่ะ ประธานจิ่ง ฉันจะรีบเอาไปให้ค่ะ”“เดี๋ยวนี้เลย” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างไม่ลังเล ก่อนจะเดินจากไปโดยอธิบายเพียงแค่นั้นอันโหรวเงยหน้าขึ้นมองหลังของชายคนนั้น เขาทั้งสูงใหญ่ ทรวดทรงสรีระก็ดูดี ในขณะที่กำลังสังเกตชายคนนั้น เขาก็หันหลังกลับมา สายตาของเขาราวกับเหยี่ยวที่จับจ้องมายังเธอไม่ใช่ว่าเขากับเธอไม่เคยเผชิญหน้ากันแบบนี้มาก่อน เพียงแต่ว่าเธออดไม่ได้ที่ต้องจับมือเพื่อนสนิทของตนเอาไว้เขาที่แต่งตัวด้วยชุดสูทสีดำ ผูกเนกไทสีดำลายแถบทอง ร่างกายทรวดทรงงดงาม ใบหน้าที่คมชัดบ่งบอกถึงความเป็นชายมากขึ้นกว่าแต่ก่อน มันกลายเป็นเสน่ห์ที่เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมแต่ทว่าความเย็นชาที่เผยออกมานั้นกลับทำให้เธอค่อนข้างแปลกใจพอสมควร“คนที่ไม่เกี่ยวข้องไม่อาจเข้ามาในบริษัทจิ่งได้” ขณะที่พูด สายตาของเขาก็ไม่ได้ละจากการจ้องมองมาที่อันโหรวแต่อย่างใด เขาค่อย ๆ มองตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับกำลังสำรวจอะไรบางอย่างการที่เธอแต่งหน้าออกมาเหมือนกับคนแก่ชรา หนำซ้ำยังสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ เขาจำเธอไม่ได้แน่ ๆ นั่นคือสิ่งที่เธอคิดเอาไว้หลินจือเซี๋ยวกังวลใจมากขึ้น ก่อนจะรีบตอบกลับ
