ตอนที่ 7 : พ่อของเด็กคนนี้เป็นใครกัน
“ฉันเลี้ยงลูกคนเดียวมาตลอดห้าปี”
“อะไรนะ ห้าปี! เธอตั้งท้องตอนอยู่ในประเทศจีน ก่อนที่ตระกูลอันจะเกิดเรื่องอย่างนั้นเหรอ? อย่าบอกฉันนะว่าเป็นโอวหยางลี่คนนั้น!” เมื่อพูดถึงจุดนี้ หลินจือเซี๋ยวแทบจะไม่เชื่อในสายตา มันเป็นไปไม่ได้ที่คนสารเลวคนนั้นจะให้กำเนิดลูกแบบนี้ อีกทั้งก็เห็นได้ชัดว่าหน่วนหน่วนนั้นเป็นลูกครึ่ง
“โหรวโหรว พ่อของเด็กเป็นใครกันแน่?”
ทันใดนั้นเองอันหยางก็เปิดประตูเข้ามา และค่อย ๆ เดินมาหาหลินจือเซี๋ยว “ไม่มีพ่อ มีแค่ผม หน่วนหน่วน แล้วก็แม่”
เพียงแค่ประโยคเดียว หลินจือเซี๋ยวก็พลันรู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก เด็กเพียงห้าขวบ กลับพูดอะไรแบบนี้ออกมา
“หยางหยาง ไปข้างนอกก่อน แม่กับน้าจือเซี๋ยวมีเรื่องต้องคุยกัน” อันโหรวผลักอันหยางเบา ๆ ด้วยมือของเธอ
ระหว่างที่อันหยางกำลังจะเดินออกไปนั้น เขาก็ได้เหลือบมองไปที่จือเซี๋ยวและพูดขึ้น “คุณน้าจือเซี๋ยว อย่ารังแกแม่ของผมนะ”
หลินจือเซี๋ยวพยักหน้ารับ อันหยางเมื่อเห็นดังนั้นก็โล่งใจและเดินออกไปทันที
“ลูกของเธอเข้มแข็งมากเลยนะ ทำเอาฉันกลัวแทบตายเลย” หลินจือเซี๋ยวถอนหายใจหนึ่งเฮือก ก่อนจะเอามือทาบไปที่อกของตัวเอง
อันหยางเชยคางขึ้นมาด้วยความภาคภูมิใจ “เธอเป็นถึงเลขาของประธาน หวาดกลัวอะไรง่ายขนาดนี้เชียว หยางหยางเดินเข้ามาพูดด้วยไม่กี่คำเองนะ”
คำว่าเลขาของประธานช่วยเตือนสติแก่หลินจือเซี๋ยว “เธออยู่อังกฤษมาหลายปี
