็นชาขึ้นมา
อันโหรวดึงเชือกที่มัดผมออก เมื่อเส้นผมสีดำถูกปล่อยออกมามันก็ยาวจนถึงเอว แว่นตาขอบทองสมัยเก่าถูกถอดออก จากนั้นเธอก็หยิบขวดเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า พร้อมกับเช็ดอะไรบางอย่างไปที่ใบหน้าเพื่อลบเครื่องสำอางออก
ภายในเวลาไม่ถึงนาที อันโหรวก็กลับมาปกติ หลินจือเซี๋ยวถึงกับอ้าปากค้าง มันกว้างเสียจนสามารถเอาไข่เข้าไปวางในปากได้
“คนอื่นเขาเปลี่ยนตัวเองให้สวยขึ้น แต่เธอเรียนรู้วิธีแต่งหน้าเพื่อทำให้ตัวเองกลายเป็นคนอัปลักษณ์ขี้เหร่เนี่ยนะ!” หลินจือเซี๋ยวแทบอดกลั้นขำเอาไว้ไม่ได้ สิ่งที่เธอทำได้ก็แค่โทษโชคชะตาที่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
หลังจากผ่านไปห้าปี โหรวโหรวผู้นี้ก็ยังคงดูบริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนเช่นเคย ความสวยงามที่เปรียบดังสุริยันและจันทราลับขอบฟ้า หลายปีที่ผ่านมานี้เธอได้เพิ่มเสน่ห์ให้กับตัวเองมากขึ้น หากมีคนพบเห็นก็คงไม่อาจละสายตาได้
“โหรวโหรว ถ้าหากฉันเป็นผู้ชายละก็ ฉันจะต้องแต่งงานกับเธอแน่ ๆ” หลินจือเซี๋ยวพูดพลางกระโดดไปมา กระโปรงสีแดงก็กวัดแกว่งไปมาตามการเคลื่อนไหว
“เอาเถอะ แนะนำบริษัทที่ทำการค้าระหว่างประเทศให้ฉันทีสิ ฉันจะส่งประวัติตัวเองเข้าไปหน่อย” อันโหรวมองไปที่หลินจือเซี๋ยว ก่อนจะเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
หลินจือเซี๋ยวหยุดการเคลื่อนไหวเพียงชั่วครู่และเอ่ยว่า “เฮ้อ น่าเสียดายนะที่เธอมีลูกซะแล้ว พูดมาเลยนะ หนุ่มหล่อต่างชาติคนที่แต่งงานกับเธอคือใครกันแน่?”
