นึ่งก้มศีรษะคำนับ
“ผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นอย่างเรียบเฉย ปล่อยให้พวกเขาไม่เข้าใจในความหมายแฝง
หากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นกลับไปแล้ว คุณชายจิ่งจะรู้สึกดีใจหรือโกรธกันนะ?
“คุณชายจิ่ง ผู้หญิงคนนั้นออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วครับ ก่อนจากไปเธอทิ้งคำพูดเอาไว้ด้วย…”
ดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินสว่างวาบขึ้นมาทันที ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนกลับมาเป็นปกติ “พูดว่าอะไร?”
“เธอบอกว่าได้ฝากของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไว้ให้ เพื่อที่คุณชายจะได้ไม่ดีใจมากจนเกินไป”
คำพูดที่เอ่ยออกมาทำให้ใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินก้มต่ำลง ภายในมือของเขามีเหงื่อเย็น ๆ ไหลซึมออกมา
เห็นได้ชัดว่ายามนี้คุณชายจิ่งกำลังโกรธ
“ดีมาก!” จิ่งเป่ยเฉินกล่าวอย่างเย็นชา
……
ห้าปีผ่านไป ที่สนามบิน
เด็กตัวน้อยสองคนที่ดูสะดุดตากำลังยืนอยู่ที่ประตูทางออกของสนามบิน
เด็กผู้ชายตัวน้อยสวมใส่เสื้อยีนสีฟ้า สวมหมวกคาวบอยสุดเท่ แถมยังใส่แว่นกันแดดสีดำอันเล็ก ๆ ที่เข้ากับร่องจมูก ซึ่งดูก็รู้ได้ทันทีเลยว่าเป็นหนุ่มตัวน้อย ๆ ของชาวตะวันออก
ส่วนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เด็กผู้ชายตัวน้อย ๆ คือเด็กผู้หญิงที่มีใบหน้าสีแดงอมชมพู แลดูมีเลือดฝาด เธอสวมชุดเจ้าหญิงและมีหมวกดอกไม้เล็ก ๆ ดวงตากลมโตของเธอนั้นมีสีฟ้า เธอค่อย ๆ กะพริบไปมา ส่วนผมของเธอนั้นมีสีทอง กระเซอะกระเซิงคลอเคลียอยู่ที่ไหล่
