ตอนที่ 3 ฉันไม่มีความเป็นผู้หญิงเลยเหรอ?
เหงื่อเย็น ๆ ของเธอซึมออกมาที่บริเวณหน้าผาก อีกทั้งร่างกายของเธอนั้นก็ยังคงหดเกร็งอยู่“แค่เดินผ่านมา ไม่เห็นจะมีเหตุผลมากมายเลยนี่” จิ่งเป่ยเฉินหัวเราะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นั่นยิ่งทำให้เขาดูน่าดึงดูดมากในยามค่ำคืนแบบนี้หัวใจของอันโหรวเต้นแรงอีกครั้ง แต่พิธีแต่งงานที่อยู่บนเรือนั้นก็เป็นสิ่งที่ตระกูลโอวหยางจัดขึ้นมาโดยเฉพาะแล้วเขาบอกกับเธอว่าเดินผ่านมาอย่างนั้นเหรอ?ในเมื่อนายไม่ได้ลอยอยู่กลางทะเล แล้วจะผ่านทางมาได้ยังไง!?ยิ่งไปกว่านั้นตระกูลจิ่งเองก็นับว่าเป็นตระกูลที่มั่งคั่งมาก เป็นตระกูลชนชั้นสูงที่สังคมคนชั้นสูงล้วนแล้วแต่จับตาเฝ้ามองราวกับท้องฟ้า“ถ้าหากอยากได้เหตุผลจริง ๆ ละก็ พอดีเห็นท่าทางน่าสังเวชของเธอแล้วมันอดช่วยไม่ได้”แม้ว่าเธอจะไม่ได้เห็นใบหน้าของเขาในตอนนี้ แต่เธอก็รู้ดีว่าเขาจะต้องกำลังยิ้มระรื่นอยู่แน่ ๆทั้งสองคนนั้นเป็นศัตรูกันมาโดยตลอด“หุบปากไปซะ ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะมาฟังคำพูดและน้ำเสียงที่เย็นชาของนายหรอกนะ” อันโหรวพูดจบก็เตะเขาด้วยรองเท้าส้นสูงทันทีเมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มที่ฮึดฮัดไปมาก็ทำให้อารมณ์โกรธนั้นกลับมาเป็นปกติแต่ในวินาทีถัดมา ความร้อนที่อยู่ภายในร่างของเธอก็พุ่งขึ้นมาจากช่วงท้อง ส่งผลให้ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างไม่อาจจะควบคุมจิ่งเป่ยเฉินอุ้มเธอออกมาจากงานและพาขึ้นไปบนดาดฟ้าที่มีแสงจันทร์สาดส
