ตอนที่ 2 พาฉันออกไปที
ยังไม่ทันที่เธอจะได้ร้องตะโกน เธอก็รู้สึกได้ชัดว่ามียาอะไรบางอย่างถูกยัดเข้าไปในปากของเธอเธอเม้มริมฝีปากไว้อย่างแน่นหนา แต่ทว่าด้วยแรงของฝ่ายตรงข้ามที่แข็งแรงกว่า สุดท้ายเธอก็ถูกบังคับให้กลืนยานั้นลงไป“ยาแรง แต่เดี๋ยวเธอก็จะรู้สึกดีเอง” อีกฝ่ายยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะใช้ช่วงเวลาที่ชุลมุนนี้ผลักเธอเข้าไปกลางฝูงชนเมื่อเดินไปเจ็ดแปดก้าว รองเท้าส้นสูงของเธอก็พลันเซไปมา อันโหรวสูญเสียการทรงตัวจนทำให้เธอล้มลงไปกับพื้นอย่างเต็มแรงในความมืดมิดนั้น เพียงไม่กี่นาที ร่างกายของเธอก็เริ่มรู้สึกร้อนรุ่มให้ตายสิ ยานี่มันได้ผลเกินคาดจริง ๆเปรี๊ยะ!ไฟบนเรือค่อย ๆ สว่างขึ้นมา ผู้คนเริ่มปรับสายตาเข้ากับแสง ก่อนที่จะมองเห็นตัวของเธอนั้นนอนขดอยู่บนพื้นท่ามกลางผู้คนทันใดนั้นเสียงหัวเราะก็เริ่มดังขึ้นในตอนนี้เธอรู้สึกอับอายต่อสายตาผู้คนเป็นอย่างมากผมที่ตรงยาวของเธอนั้นยุ่งเหยิงและเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ปอยผมตกลงมาแนบติดกับแก้ม ร่างกายของเธอนั้นอ่อนแอเกินกว่าที่จะสามารถลุกขึ้นยืนได้อันโหรวค่อย ๆ พยุงตัวเองขึ้น เธอพยายามฝืนรั้งและต่อต้านความร้อนรุ่มภายในร่างกาย เพียงแต่ร่างกายของเธอในตอนนี้ยังคงสั่นเทาไม่หยุดเธอกัดริมฝีปากจนเลือดออก แก้มของเธอก็เริ่มแดงก่ำมากขึ้นเรื่อย ๆและในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว!แต่จู่ ๆ ชายชุดดำจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางฝูงชน พวกเขาก้าวเท้าเข้ามาด้วยความรวดเร็ว
