่องลงมา ทำให้เขาได้เห็นใบหน้าสีแดงระเรื่อของเธอ ความงดงามนั้นไม่อาจที่จะพรรณนาออกมาได้ตั้งแต่ได้รู้จักเธอมาจนถึงตอนนี้ เขาแทบไม่เคยเห็นเธอเป็นเหมือนนกน้อยมาก่อนเลย“จิ่งเป่ยเฉิน ฉัน ฉันร้อนจังเลย” อันโหรวเปลี่ยนสีหน้าไปจากเดิม เธอใช้สองมือของเธอกอดคอของเขาไว้แน่น ราวกับว่าไม่อยากแยกจากเขาไปไหนเมื่อพูดจบริมฝีปากแดง ๆ ของเธอนั้นก็เต็มไปด้วยความเสน่หาจิ่งเป่ยเฉินแตะไปที่หน้าผากของเธอเพื่อวัดอุณหภูมิ ก่อนที่จะหรี่ตาทั้งสองลง ราวกับว่าจะมีอันตรายอะไรเกิดขึ้นมีคนวางยาเธอ แต่ก็ไม่ถึงกับชีวิต“ร้อนจัง อึดอัดด้วย” อันโหรวร้องครวญครางออกมาจากลำคอ เธอขยับใบหน้าของเธอถูไปที่มือของเขาอย่างต่อเนื่องจิ่งเป่ยเฉินหันกลับไป ก่อนจะเดินไปยังปลายเรือยอร์ชส่วนตัวที่ติดอยู่ใกล้กับเรือใหญ่ลำนี้“ฉันทนไม่ไหวแล้ว” อันโหรวจับมือขวาของเขาไว้และเอามือซ้ายลูบไปมาที่ตัวของเธอเอง ร่างของเธอนั้นโน้มแนบชิดกับเขามากขึ้นเรื่อย ๆเสียงครวญครางที่มีเสน่ห์ช่างยั่วยวนใจเหลือเกิน“อันโหรว เดี๋ยวฉันเอาน้ำเย็นมาให้” จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าลง คิดหาทางที่จะหลุดจากเหตุการณ์นี้ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ปากเรียวบางของเธอค่อยขยับ ๆ ขึ้น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อน “จูบฉันที”จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้ามองเธอ พร้อมเอามือไปจับที่คางของเธอและพูดด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังพูดกับใคร?”ทันทีที่สิ้นเสียง เธอก็หัวเราะออกมา“จิ่งเป่ยเฉิน ฉันไม่
