่างล่อตาล่อใจเหลือเกินอันโหรวกัดฟันแน่น เธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่มีเจตนาที่ดีแน่ ๆเพียงแต่ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เธอนั้นไม่อาจอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปเธอจึงทำได้แต่ยอมทำตามน้ำไปเท่านั้น“พาฉันออกไปที”เธอแทบไม่ได้ส่งเสียงออกมา เสียงกระซิบที่แผ่วเบาทำให้ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย แน่นอนว่าเขาย่อมเข้าใจร่างกายของเธอในตอนนี้อย่างชัดเจนไม่กี่วินาทีต่อมา ทุกคนต่างก็มองพวกเขาเป็นตาเดียว คุณชายจิ่งผู้ที่ดูสะอาดสะอ้านอยู่ตลอด ตอนนี้กลับถอดเสื้อสูทของตัวเองมาคลุมไว้บนร่างกายของอันโหรวอย่างอ่อนโยน ทั้งยังใช้มือทั้งสองข้างพยุงตัวเธอขึ้นมาและพาเดินตรงไปที่ประตูทางออก“โหรวโหรว!”โอวหยางลี่เดินฝ่าฝูงชนออกมา เขามองไปยังอันโหรวที่ถูกผู้ชายคนอื่นอุ้ม เธอกำลังอยู่ในอ้อมแขนของคนอื่น เขากำหมัดที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังแน่นจิ่งเป่ยเฉินค่อย ๆ เดินออกไปทีละก้าว ก่อนจะหันหลังกลับไปแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย “ยินดีกับคุณชายโอวหยางที่เพิ่งแต่งงานด้วย เพียงแต่ว่าเมื่อไหร่ที่คุณต้องการพบจักษุแพทย์ ให้ผมช่วยหาแพทย์ที่ดีที่สุดให้คุณได้นะ”ความนัยที่เขากล่าวนั้น ออกหน้าให้แก่ตัวเธอเขาสังเกตเห็นว่าผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาในยามนี้กำลังสั่นเทาไปทั้งร่าง อีกทั้งในตอนนี้เธอเองก็โอบมาที่ไหล่ของเขาด้วยจิ่งเป่ยเฉินถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้งด้วยท่าทีที่เย็นชา ก่อนจะเร่งก้าวฝีเท้าของตนเพื่อออกไปจากที่นี่……จนกระทั่งเมื่อออกมาจากฝูงชน
