“พวกเรามาว่ากันตามเนื้อผ้า หนานเสียน ยาวิเศษเหล่านี้เฉินชิงเยียนพยายามอย่างหนักย้ายกลับมาปลูกก็เพื่ออาการป่วยของท่านผู้เฒ่า พวกเจ้าทำเช่นนี้เกินไปหรือไม่?”
ไม่รู้เพราะเหตุใด ในประโยคสุดท้ายนี้แฝงด้วยความคับข้องใจและความโศกเศร้าของมู่หลิงอยู่เต็มเปี่ยม เขาอยากจะโมโหแต่ก็ไม่กล้าต่อต้านหนานเสียน
ใช่…เขาไม่กล้า!
ไม่มีใครไม่เสียดายชีวิต มู่หลิงก็กลัวตายเช่นนั้น เขายิ่งกลัวตายในน้ำมือของหนานเสียน!
ถึงตอนนั้นหนานเสียนก็จะถูกต้องข้อหาฆ่าพ่อ ส่วนเขา…ถูกลูกชายแท้ๆ ฆ่าไปแล้ว เขาก็เสียหน้าอย่างที่สุดเช่นกัน!
ชื่อเสียงหน้าตานี่ยอมเสียไม่ได้จริงๆ!
“เสี่ยวชิง” มู่ชิงอิ้นมองไปทางเฟิงหรูชิง “บอกเรื่องทั้งหมดกับเขาไปจะดีกว่า ต่อให้เขาไม่เชื่อข้าก็ไม่อยากให้เจ้าถูกหาว่าเป็นคนยุยง”
แม้ว่าระหว่างซู่อีกับมู่หลิงไม่จำเป็นต้องให้ใครยุยงก็เหมือนน้ำกับไฟอยู่แล้ว
แต่จากใจจริงแล้วเขาไม่อยากให้มู่หลิงปกป้องเฉินชิงเยียนแล้วว่าร้ายเสี่ยวชิงเช่นนี้
“หึหึ” มู่หลิงหัวเราะเยาะ กับมู่ชิงอิ้นเขาไม่ได้อดกลั้นเหมือนตอนอยู่หน้าเฟิงหรูชิง ใช้น้ำเสียงเสียดสีเอ่ยขึ้น “น้องรอง เจ้าอยู่ตระกูลมู่เห็นชัดเจนที่สุด นางปฏิบัติต่อนายผู้เฒ่าอย่างไรเ
