เอ่ยออกมาทีละคำ “เจ้าไม่ภักดีไม่มีคุณธรรม ไม่กตัญญูไม่มีมนุษยธรรม เจ้าควรจะ…”
เสียงมู่หลิงหายไปทันทีที่เห็นสายตาของหนานเสียน ในใจของเขาเกิดความขลาดเขลาขึ้นมา
พ่อกลัวลูกชาย?
ที่จริงก่อนหน้านี้มู่หลิงก็เกรงกลัวหนานเสียน ไม่เช่นนั้นเขาไม่มีทางไม่ไปหาเขาแล้วส่งคนรับใช้ตระกูลมู่ไปหาเขาแทน
แต่เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นพ่อของหนานเสียน หนานเสียนไม่มีทางลงมือกับเขาจริงๆ และไม่มีทางทำให้เขาอึดอัดต่อหน้าทุกคน...จนถึงเมื่อคืนวานเขาจึงได้เขาใจว่าตัวเองคิดมากไป
หนานเสียนตีเขาได้จริงๆ!
ดังนั้นตอนนี้เมื่อได้เห็นสายตาของหนานเสียน มู่หลิงที่เมื่อครู่ยังมีคำมากมายที่อยากจะด่าออกไปก็สงบนิ่งลงทันที
เขากลัวว่าหากยังพูดต่อไปหนานเสียนไม่เพียงแต่จะตีเขาแต่จะตีเฉินชิงเยียนด้วย
“ที่เฉินชิงเยียนพูด…ก็เป็นเรื่องจริง” ลำคอมู่หลิงสั่นก็ยังเรียกความกล้าพูดออกไป ทว่าเสียงของเขาเบาลงอย่างเห็นได้ชัด “พวกนี้ล้วนเป็นยาวิเศษดีต่ออาการป่วยของนายผู้เฒ่า นางทั้งคุกเข่าทั้งขอร้องถึงจะขอมาให้นายผู้เฒ่าได้ ข้ารู้ว่าพวกเจ้าไม่ชอบเฉินชิงเยียน แต่จะให้หยาดเหงื่อแรงกายของเฉินชิงเยียนเสียไปเปล่าๆ ไม่ได้”
…………….
